زمزمه های ذهن من

فتوبلاگ من به روز شد

2010-12-31T19:38:00.000+03:30

فتوبلاگ من به روز شد. آدرس سمت راست همین بغل

فتوبلاگ من به روز شد

2010-12-24T15:10:00.001+03:30

فتوبلاگ من به روز شد .آدرس همین بغل سمت راست

فتوبلاگم به روز شد

2010-05-21T11:48:00.002+04:30

فتوبلاگ من به روز شده است. آدرس همین بغل سمت راست

من برگشتم + فتوبلاگم به روز شده

2010-03-30T08:32:00.001+04:30

خب... چی بگم براتون؟ آهان ... خانم یا آقایی که شما باشین راستش بنا به خیلی دلایل، مدتی بود که ننوشته بودم (شوخی شوخی یک سالی شده بودها) و یک چندین روزی هست که یه جورایی نیاز به نوشتن اینجا را احساس می کردم و البته یه چیز خیلی خصوصی بهتون میگم به هیچکی نگین؛ اگه بدونین چقدر سخت بود دوباره شروع کردن.

اصلن از اول می خواستم حرف های مگویم را اینجا بنویسم که چون جُربُزه و توانایی و نیروی ایستادن و تحمل کردن تبعاتش را (مثل از اول عمرم تا حالا) نداشتم و از اسمش هم پیداست که مگو است، وبلاگم تبدیل شده بود به روزمره نگاری با چاشنی لحن ِ شخصیتی و گفتاری موجز خودم. البته بد نبود و روزگار می گذشت تا اینکه خودسانسوری و رخوت ناشی از فشارهای روحی روانی ساری در جامعه بالاخره اثر کرد و در ِ این وبلاگ تار عنکبوت بست و یه عالم خاک گرفته اینجا. حالا ولی فکر می کنم کار به جایی رسیده که اگه ننویسم رسمن خناق می گیرم از دست می رم و شماها ناراحت و انگشت ِ تاسف به دهان می مونین که چه حیف! به همین منظور از این مقطع زمانی به بعد براتون می نویسم و البته یه در میون هم ممکنه ننویسم و هیچ چی هم از اتفاقات یک سال گذشته که نبودم نمیگم بهتون چون ... نپرسیدین. حالا تعداد اندک خواننده قبلی را هم ندارم و شاید بی ملاحظه تر نوشتم

قصه های من و مانی

2008-11-24T17:23:00.002+03:30

مانی داره خمیر بازی می کنه؛ یه گوله کوچولو برای چشم مار درست کرده ودر حالیکه اون یکی چشم را هم داره می چسبونه میگه: چشماش فتوژنیکه

من: :-0

فیلم

2008-11-17T16:04:00.002+03:30

خانم یا آقایی که شما باشین؛ من بالاخره تونستم فیلم همشهری کین راببینم. می دونم بابا قدیما شما دیدینش ولی من دو روز پیش دیدم و مشکلی هم نیست. در ضمن اگه باز هم نگین از قافله عقبم می گم که سریال لاست را تا آنجایی که کِیت و اون دو تای دیگه رفتن شکار گراز دیدم و بقیه اش را هم به دلیل نبود منبع تامین، ندیده ام و ده روزی است در خماری ام. اگر کسی کمک کنه این مجموعه را کامل ببینم اجرش با خدا و بندگان خوب خداست

---------------------------------------------------------------------------------------------

همیشه در طول این بیست سی سال گذشته این امر بر من مشتبه شده بود که همه مجریان صدا و سیما غیر از چند مورد نادر همگی چاپلوس و پاچه خوار و ...مال هستن و نمونه اش را هم زیاد دیده و شنیده ام؛ البته با عرض معذرت از مجریانی که اینجوری نیستن. نمونه اش برنامه امروز صبح ِ نمی دونم چی رادیو که یک مدیرشون رفته بود حج و باهاش مستقیم حرف می زدن و می گفت من تا هواپیما نشست توی مدینه یک حالی بهم دست داد و احساس کردم به دامن پدر معنوی ام آمدم و بعد هم شروع کرد از جانب همه شنوندگان و مردم ایران دعا کردن و زیارت خوندن. بعدش هم مجری این طرفی - یعنی داخل ایران - گفت آقای فلانی حال ما را هم دگرگون کردی؛ البته نه تنها من بلکه همه بچه های پخش را می بینم که با این صحبت های شما دگرگون شدن

کسب درآمد و روزی خیلی سخت شده ها

علوم طبیعی

2008-11-15T10:56:00.003+03:30

فتوبلاگ من به روز شده است. آدرس همین بغل سمت راست

-------------------------------------------------------------------------------------------

امروز روزنامه اعتماد از قول جوادی آملی نوشته بود که : علوم طبیعی سکولار پرورند

خب واقعن درست گفته چون گالیله هم مثل خیلی های دیگه به همین دلیل از سر راه روشن اندیشی مردم برداشته شدند تا دکان عده ای کماکان پر رونق باشد. بهر حال کسی می بایست حرف دل آقایان را می زد.

ما در اشتباه محض بودیم که فکر می کردیم پایه و اساس پیشرفت اندیشه و تکنولوژی بشری تا به حال علوم پایه بوده است. ای گمراهانی که علوم پایه خوانده اید، استغفار نمایید که همانا راه بازگشت باز است

---------------------------------------------------------------------------------------------

سلام خدا

2008-11-11T08:21:00.002+03:30

خدایا تا الان بهت نگفته بودم ولی دیگه موقعش شده که تو هم در جریان قرار بگیری؛ نمی دونم یادت هست یا نه که من صبح ها که از ونک تا خیابون یزدان پناه پیاده می رفتم شرکت لغات انگلیسی را می خوندم و مرور می کردم. به ،یادت رفته خب اشکالی نداره من هم که خدانیستم خیلی چیزها یادم میره چه برسه به تو که اینقدر سرت شلوغه. الان هم خیلی وقتت را نمی گیرم فقط خواستم بگم هدفون برای تلویزیون گرفتم و صبح ها ساعت پنج پنج و نیم بیدار می شم فیلم می بینم. ولش کن اصلن چون همه می دونستن گفتم تو هم در جریان باشی وگرنه کار خاصی باهات نداشتم. فعلن بای

رونوشت : خانم یا آقایی که شما باشین

----------------------------------------------------------------------------------------------

فتوبلاگم به روز شده. آدرس همین بغل سمت راست

سن چهل چلی

2008-11-03T09:42:00.005+03:30

سلام بر خانم یا آقایی که شما باشین

می گن سن چهل سالگی برای آقایون سن خاصی هست و در این سن تغییر و تحولی در این گروه از آدم ها رخ می ده. حالا چرا آقایون؟ من نمی دونم. جمله پر معنی هست که حتمن شنیدین میگن سن چل چلیشونه. خب یعنی هم به سن چهل میرسن و هم ممکنه خل و چل بشن. یکی می گفت یا از این طرفی میافتن و احساس پیری و افسردگی می کنن و یا از اون طرفی احساس جوانی و ماجراجویی. مثلن تو همین سن و سال بیشتر میبینین عاشق بشن، دوست دختر بگیرن، دیوونه بازی در بیارن (که همین شامل دو قسمت قبل هم میشه) و کارهای دیگه ؛ از شما چه پنهون من یه چند سالی بود این حس را نصفه نیمه داشته ام و نمی دونستم مربوط به چه مرضی ه و حالا مطمئنم که من از دو سه سال قبل تا حداقل ده سال آینده چهل ساله خواهم ماند و حتمن هم از گروه دوم خواهم بود و از این موضوع خیلی خوشحالم

----------------------------------------------------------------------------------------------

دوباره از شما چه پنهون اینقدر که من وبلاگ می خونم اگه می نوشتم چیییییی می شد. بگذریم جونم براتون بگه آنقدر از سریال لاست توی این وبلاگاتون نوشتین که من هم شروع کردم ببینمش ولی نمی دونم کلش چند تا دی وی دی هست و اینی که من دارم کامل هست یا نه. نمی دونم اصلن کسی حالش رو داره وبلاگ من را بخونه یا نه ولی اگه می دونین چند فصل و چند دی وی دی هست بهم بگین

----------------------------------------------------------------------------------------------

اگه فکر کردین الان میگم فتوبلاگم به روز شده و آدرس همین بغل سمت راست؛ اشتباه کردین

----------------------------------------------------------------------------------------------

پی نوشت: ندا جون مطمئنم می دونی که من از همون اول هم رگه ایی از خلیت و چلیت داشتم و مطمئن باش کماکان همان کبریت بی خطرم هی نپرس کجا بودی و با کی بودی و چرا دیر اومدی و اون صدای نازک پشت تلفنت چی بود و کی بود و و و. خب مطمئن باش دیگه

رویای صادقه؟

2008-10-13T16:41:00.003+03:30

در دانشگاه در حالیکه از سالن مطالعه دانشکده برق که جای همه کاری بود جز مطالعه آمده ام بیرون و یکباره متوجه شده ام که کفش نپوشیده ام. خودم را سرزنش می کنم که چیز به این مهمی را یادم رفته است و در تمام این مدت با این شکل و شمایل بوده ام. صد البته هم نگران آبروی خودم هستم بخصوص جلوی دخترها
مکان دوم دستشویی پادگان است. شب است ؛ درحالیکه که به شدت تنگم گرفته است (می دانید تنگ گرفتن چیست؟ ) بالاخره دستشویی را پیدا می کنم و میرم تو. گنداب تمام سطح کف دستشویی را گرفته، بوی گند وحشتناکی به مشام می رسد. تا می خواهم بروم داخل متوجه می شوم کفش نپوشیده ام. کاری نمی شود کرد فشار زیاد است و بپر بپر کنان سعی می کنم بروم تو. علیرغم اینهمه فداکاری و از خودگذشتگی، همه دستشویی ها خراب است
مکان سوم محل کار است که هیچکدام از همکاران را نمی شناسم. طبقه ای که من کار می کرده ام را برای تعمیرات خراب کرده اند بایستی بروم طبقه دیگری که نمی دانم کجاست. پلکان پر از خاک و آجر است و من با اولین قدم می فهمم که کفش پایم نیست. به سختی می روم طبقه بالا. وارد که می شوم همه نگاه ها به من دوخته می شود که پابرهنه و خاکی ام
مکان چهارم محلی است بسیار شیک و تر و تمییز که بعضی وقت ها هتل است و بعضی وقتها مهمانی. دم در که می رسم متوجه می شوم که کفش ندارم ولی کاری است که شده و می روم داخل. از همان بدو ورود هم همه حضار زیرچشمی به من نگاه می کنندمن معمولا خوابهایی که می بینم را به یاد نمی آورم ولی چند خواب است که مرتب می بینم. در یکی از این خوابها همیشه یادم می رود برای خارج شدن از خانه کفش بپوشم و این مطلب را تازه وقتی بیرون هستم متوجه می شوم. این پابرهنگی من تا به حال در چهار مکان تکرار شده است. جالب اینکه در تمام این خوابها نمی توانم برگردم و کفش بپوشم. یعنی اصلن نمی دانم از کجا آمده ام که بتوانم برگردم. در تمام مکان ها غیر از پادگان جوراب پایم است

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

حالا از همه اینها گذشته به پیر به پیغمبر فتوبلاگم به روز است. باور نمی کنید سری بزنید. آدرس؛ همین بغل، سمت راست

قصه های من و مانی

2008-10-06T14:17:00.003+03:30

من: مانی این چند روز چون مریض بودی رو تخت ما خوابیدی که مواظبت باشیم
مانی : آره. اما امروز هم مریضم ها
--------------------------------------------------------------
مانی بعد از اینکه از سر یخچال برگشته : این عرق ها را هم نخوردیم ها
ما : !!!!

فتوبلاگ به روز شد

2008-09-07T13:31:00.000+04:30

فتوبلاگم را به روز کردم. آدرس فتوبلاگ من همین بغل، بالا سمت راست

قصه زندگی شهرزاد

2008-09-06T09:04:00.002+04:30

قصه زندگی یکی دیگر از هنرمندان قدیمی این مرز و بوم که که سهوا یا عمدا به یادمان نمی آیدش. ببخشید یادم رفته لینک دادن را، شما زحمت بکشید لینک زیر را کپی کنید در اینترنت بروزر تان
http://www.jadidonline.com/story/29082008/frnk/shahrzad_tale
صدایش را هم حتمن بشنوید

یک سوزن به خودم یک جوالدوز به هرکس دم دست بیاد

2008-09-02T08:16:00.003+04:30

آقا یا خانمی که شما باشین یادتون میاد از قدیم ها یک جمله قصار یا ضرب المثلی هست که میگه :ملا شدن چه آسون آدم شدن چه سخته. البته اون موقع ها ملا ها کارشون فقط این بود که در یک مجلس ختم یا عزا یا مثلن ایام ماه رمضان یا روزهای عزاداری دیگه میرفتن بالای منبر و حسابی با انواع و اقسام نصایح بی پایه و داستان های بدون منبع و ماخذ مردم را به فیض می رسوندند ولی این موجب نمی شد که هم خودشون و هم پا منبری ها آدم های خوبی باشند. خب این مقدمه ای بود برای سلسله درس ها،تجربیات و تفکرات شخصی من در همین زمینه. البته اگرحالش بود و وقتش

فتوبلاگ به روز شد

2008-08-27T11:53:00.001+04:30

فتوبلاگم را به روز کردم. آدرس فتوبلاگ من همین بغل، بالا سمت راست

کوهنوردی که من باشم

2008-08-20T13:05:00.003+04:30

آقا یا خانمی که شما باشین من دوهفته پیش یک کوه درست و حسابی رفتم و تا الان حداقل یک بار برای کسانی که نیم ساعتی با من نشسته اند این واقعه حیرت انگیز را که هر چند سال یکبار اتفاق می افتد تعریف کرده ام. حیفم آمد شما از دیده های من و دیگر کوهنوردان این خطه بی نصیب بمانید. از قضا ما قله شیرپلا را زدیم. زدیم در فرهنگ ما کوهنوردان یعنی فتح کردیم. می خواستیم پرچممان را هم نصب کنیم که بنا به دلایل شرعی از قبیل پیدا کردن پرچم همراه با میله مربوطه و مکان نصب برای فرو کردن میله مذکور از این امر منصرف شدیم. از حواشی که بگذریم حدود هفت ساعتی تو کوه و کمر ول بودیم و هوای تازه تنفس کردیم و عکاسی هم نمودیم البته. غیر از ما ؛این ما یعنی من و یک نفر دیگر مشابه من؛ کوهنوردان علاقه مند ؛این کوهنوردان یعنی کسانی که رستوران های دربند را پشت سر گذاشته و از کوه بالا میروند؛ دیگری هم بودند که ساعت پنج و نیم صبح در کوه ولو باشند و اسباب تعجب ما را برانگیزند. شما هم اگر تاکنون نرفته اید حتمن برید که تا دو روز پا درد عجیبی دارد که نگو و نپرس. گرچه از آن روز به بعد جو ورزشکاری مرا گرفته و تا طبقه چهارم را حداقل یک بار بالا و پایین می روم تا برای چند سال بعد آمادگی زدن قله دیگر را داشته باشم. خسته نباشی کوهنورد

آرزوی محال

2008-07-29T09:13:00.002+04:30

آقا یا خانمی که شما باشید، دیروز داشتم به آرزوهای بزرگ یا کوچکی که یکی ممکنه داشته باشه فکر می کردم. برای خانم ها و آقایان نوعش ممکنه فرق کنه؛ یا آدم ها با تربیت های مختلف و محل های زندگی مختلف. القصه ما در زمان سربازی یعنی حدود سیزده سال پیش یک آقا پسر گلی (به ضم گ) در بندرعباس با ما بود که یک کم، نه ؛ خیلی چاق بود ولی از اون چاق هایی که شکمشان نرم است. یعنی اینکه وقتی می ایستاد شکمش میافتاد جلو رو به پایین و وقتی می خوابید از همه طرف پهن می شد-خوب دقت کردین که چه جوری بود؛ برای ادامه داستان مهمه ها-. این دوستمون و شکمش را همین جا داشته باشین من مطلب بسییاارر مهمی را یک کوچولو برای خانم های عزیز تشریح کنم و بعد ادامه ماجرا (برای آقایون محترم تکرار دانسته هاست) : یکی از چیزهایی که معمولن آقایون بهش می نازن همانا آلتشان است. البته هر کس (به فتح ک) به چیزی نازد و مثلن شنیده ام خانم ها هم به سینه هاشون می نازند، الله اعلم. البته کم یا زیاد داره و از آدم به آدم متفاوته ولی به نظر من و سایر علما هر چییزز خوش تراش و زیبایی باید پاس و نکو داشته شود. حالا که همه چیز دستتون اومد! برگردیم به داستان ما در سالیان نه چندان دور؛ یکی از آرزوهای دست نیافتنی دوست من این بود که بتونه برای یک بار هم که شده آلتش را بدون هرگونه واسطه مثل آیینه یا پریسکوپ ببینه. خلاصه این شخص بزرگوار در حمام، دستشویی یا هر جای امن دیگری موفق نشده بود به این آرزو دست پیدا کنه و هنوز هم که من باهاش حرف میزنم ازش می پرسم چی شد، دیدیش؟ هر بار با خنده میگه نه نشد!
نخندین بی وجدان ها؛ فکر نکنین آرزوی پیش پا افتاده و پستی (به فتح پ) است سرتون میاد ها -یعنی شما از این آرزوها نداشتین تا حالا

فتوبلاگ به روز شد

2008-07-26T09:54:00.002+04:30

در راستای اینکه خیلی وقت ها خیلی چیزها دارم که بنویسم ولی با نوشتنش احساس میکنم نتوانسته ام آنچه می خواهم بگویم؛ فتوبلاگم را آپدیت کرده ام

آدرس فتوبلاگ من همین بغل، بالا سمت راست. همین بغل یا همون بغل هرجور خودتون دوست دارید ولی بالا سمت راست را از دست ندید

نیم ساعت در خواب و بیداری

2008-06-30T10:35:00.002+04:30

چند شب پیش که بابا و مامان برای دیدن ما اومده بودن اینجا همگی سوار ماشین ما بودیم و بابا داشت رانندگی می کرد که یهو یک هواپیما با فاصله خیلی نزدیک از عقب سر ما اومد و از بالای ماشین رد شد. آنقدر نزدیک بود که من قسمت زیرین هواپیما را با جزئیات کامل می دیدم. دیدم که چرخهاش باز هستن و داره لحظه به لحظه به زمین نزدیک تر میشه. از بالای سر ما که گذشت آنقدر سرعتش کم شده بود که بابا گفت مثل اینکه داره سقوط میکنه. در همان لحظه هواپیما برای یکی دو ثانیه در هوا ایستاد و بعد تلپی افتاد زمین بدون اینکه منفجر بشه. من داد زدم الان منفجر میشه از ماشین بپرین بیرون برین پشت یک مانع تا موج انفجار نگیرتتون و خودم در ماشین را باز کردم و پریدم بیرون رفتم پشت یک دیوار کوتاهی که همان نزدیکی بود. هر چی با تمام قدرت داد زدم همه خونسرد توی ماشین نشسته بودن تا بالاخره بابا در را باز کرد و اومد برون که بیاد به طرف من که هواپیما منفجر شد آن هم به چه شدتی و بادی وزیدن گرفت مثل توی کارتون ها که همه صحنه جلوی من در مسیر باد خم شد. بابا هم پرت شد زمین. مامان و ندا و مانی هم توی ماشین هیچیشون نشد. من گفتم خدا را شکر چون در ماشین باز بوده فشار هوا بیرون با داخل یکی شده و شیشه ها نترکیده تو صورتشون! خلاصه ما جان سالم بدر بردیم ولی خیلی خواب واقعی ای بود. هنوز بعد از گذشت چهار پنج روز اثرش روم مونده

پی نوشت: الان که داشتم اینا رو مینوشتم فهمیدم چقدر شجاعم و به فکر دیگران

خسته نباشید

2008-05-11T08:25:00.000+04:30

یکی از عادت های ما در محیط کار در ایران اینه که هر بار همکارمون را می بینیم بعنوان خوش و بش با "خسته نباشید" شروع می کنیم. حالا فرض کن خوشحال و خندان از دست شویی اومدی بیرون یه نفر میرسه به آدم و میگه خسته نباشین.
جا داره در همین جا به تمام دست اندرکاران مملکت هم خسته نباشید بگم

فتوبلاگ

2008-04-23T09:42:00.001+04:30

فتوبلاگم را به روز کردم. جدی میگم به خدا

آدرس همین بغل؛ سمت راست؛ اون بالا

سال نو مبارک

2008-03-18T09:13:00.002+03:30

سال نو مبارک. سالی سرشار از سلامتی، تندرستی، شادابی و بی نیازی برای همه شما دوستان عزیز آرزو می کنم

روزانه

2008-02-26T08:27:00.000+03:30

به خودم تبریک می گم و خودم را در بغل گرمم می فشارم که بالاخره بعد از پنج شش سال امروز نیم ساعت تمرین موسیقی کردم و همه آنچه را سالیان پیش به هنرآموزان به رعایتش تاکید می کردم مو به مو رعایت کردم. انگشتانم خشک و کند شده بود ولی هنوز استیل انگشتانم عالی است. تمرین امروز ساعت پنج و نیم صبح بود

شوتم من ،حرجی نیست

2008-02-20T09:21:00.004+03:30

به نظر شما من آدم شوت و گیجی هستم اگه از خرید که میایم ندونم قیمت چی چنده و آیا گرون شده یا نه؟

اگر هر دفعه بنزین می زنم ندونم چقدر دیگه سهمیه باقی مونده و آیا صد لیتر عید را دادن یا نه باز نگین گیجم

از من هم نپرسین گوشت را کیلویی چند خریده ام چون من اصلن نپرسیدم و به قیمت بالا سر گوشت فروشی هم دقت نکرده ام

در عوض یک چیزهایی خیلی برایم مهمه مثلن اینکه یک عده کفتارمانند سر چهار راه ها منتظر شکار خانم ها بایستند یا فلان مسئول که کارش باید رسیدگی به نیاز های مردم باشه به فلانش هم حسابمون نمیکنه و و و

البته من آدم شوت و گیجی هستم جدی نگیرید چی گفتم

پینک فلوید سلام، دانشگاه یادت به خیر

2008-02-09T09:24:00.000+03:30

هفده هیجده سال پیش در دوران دانشجویی یکی از اعتیادات من گوش کردن به آهنگ های گروه پینک فلوید بود. آن موقع سی دی نبود و ما از نوار استفاده می کردیم (منظور از استفاده همانا گوش کردن است) و پدر آن 2-3 تا نوار را در آوردم از بس چرخیدند و من لذت می بردم. امروز از پس گذر آن همه سال دوباره نیم ساعتی با گوش دادن آهنگ هایی از پینک فلوید به حس و حال آن دوران برگشتم. از دانشگاه خیری به ما نرسید (والبته برعکس) ولی به خاطر پنج سال عمری که در دانشگاه صنعتی اصفهان گذاشته ام و آمده ام احساس می کنم ازش طلبکارم. آبدارخانه و کتابخانه دانشکده برق یاد باد. آن ایام جوانی و آن همه انرژی یاد باد. اما من از آن پنج سال عمر نمی گذرم، می خواهمش
Shine on your crazy diamond دارد می خواند

هجویات بعد از برف روبی

2008-01-28T09:49:00.000+03:30

در این یک ماه گذشته من مجبور شدم شش بار جلوی پارکینگ را پارو کنم تا ماشین بتواند داخل یا خارج شود

با خرید یک عدد پارو در حال حاضر تجهیزات برف روبی مسکونی ام در حد قابل قبول می باشد

نمی دانم چرا یاد آن سه نفر افتادم که با هم راه افتاده بودند و هر کدام یک کلمه از جمله معروف "برف پارو می کنیم" را فریاد می کردند. سرنوشت آخری را همه می دانیم ولی از دو نفر دیگر خبری در دست نیست

بعد از هر برف روبی تا حداقل دو روز، دست و پا و کمر و سینه ام درد می کند. هرگونه ارتباط با سه نفر یاد شده در بالا را هم تکذیب می کنم

روزانه

2007-12-31T12:46:00.000+03:30

قصه از این قرار است که
یک- من کلاس عکاسی را که پیدا کرده بودم و با اصرار چند باره خودم به آقای استاد برای پنجشنبه تعیین شده بود نرفتم
دو- در ضمن همان شب پنجشنبه تولد مانی را گرفتیم که یک عالمه هدیه نصیبش شد و من اشتباهن چیزهایی که برای مواقع ضروری بعدی گرفته بودم را هم بهش دادم. جای سینا و سحر هم که در بلاد کفر استرالیا مشغول تلف کردن وقت برای تحصیل علم به جای شرعیات هستند هم خیلی خالی بود
سه- من هم چند روزی است که در شرکت جدید مستقر شده ام
چهار- دو تا حافظه یک گیگا بایتی هم از چین برای دوربین خریده بودم که خراب شدند و همه عکس هایم از بین رفت
پنج- کار و دیگر هیچ

فردا، پنجشنبه

2007-12-18T09:27:00.000+03:30

من هر وقت از کار خسته باشم فکر می کنم فردا پنجشنبه است. در این هفته گذشته من از یکشنبه فکر می کردم فردا پنجشنبه است

سلام من آمدم که ...!

2007-12-12T12:31:00.000+03:30

این که نمی نوشتم چند دلیل عمده داشت که عمده ترین آن بالا نیامدن وبلاگ خودم از طریق آی اس پی شرکت خودمان بود. بعدش هم خیلی کارهای شرکت زیاد شده بود و من حتا فرصت نداشتم جایی ام را بخارانم! در این مدت خیلی اتفاق ها افتاده، خوب یا بد. مهمترین نتیجه اش این است که زندگی با تمام فراز و نشیب اش در حال گذر است بدون اینکه برای من یا کسی مثل من صبر کند یا سرعتش را کم کند. لامصب ای زندگی، پس ما چی؟!

من باید از خجالت شما در بیام، بنابراین چه بخواهین چه نخواهین مینویسم

بنا به گفته دوستان، من کون نشستن در یک جا و یک شرکت ندارم. شایان ذکر است که خانواده هم گزارش دوستان را شدیدن تایید کرده اند. بر همین اساس من دوباره دارم شرکت محل کارم را عوض می کنم و برای همین کارهایم به هم پیچیده است

بالاخره پس از اینکه دو سال بود می خواستم دوربین عکاسی حرفه ایی بخرم و پولم نرسید، یک نیمه حرفه ایی خیلی خوب خریدم. شما هم اگه مثل من علاقه مند و بی پول هستین می تونین دوربین فوجی FinePix S9600 را امتحان کنین. قیمت در عکسباران مجتمع اسکان 500 هزار تومان و در خیابان جمهوری 445 هزار تومان

از این به بعد می تونین روی من بعنوان یک عکاس حساب کنین- هر کس عکاسی را می شناسه که من بتونم شاگردی اش را بکنم حتمن به من خبر بده

قسمت بالا را جدی جدی گفتم ها

به خودم

2007-09-08T10:42:00.000+03:30

در لغتنامه نوشته

Nostalgia: the slightly sad feeling you have when you remember happy events from the past

و یا دلتنگی

نه، هیچکدام بار معنی این لغت را منتقل نمی کنند. شاید هم معنی اش همین باشد اما احساسش چیز دیگری است؛ مثل حس مبهم کنده شدن قسمتی از دل آدم وقتی به آن/او فکر میکنیم و لرزش مبهم روح از حس واقعی نبودن آن قسمت از دل

و احتیاجی نیست بگویم دل عضو مهمی از بدن است که آن وسط ها پشت قلب و شش و شرم و ملاحظه و رودربایستی و خجالت و... گیر کرده است و می گویند شکستنش آسان و به دست آوردنش بسیار سخت است و خیلی چیزهای دیگر

باید اعتراف کنم من گاهی به همین معنی بالا دلتنگم

اصفهان

2007-09-05T14:27:00.000+03:30

من نیم ساعت دیگه از شرکت میزنم بیرون و ساعت پنج هم با مانی سوار اتوبوس هستیم به سمت اصفهان. در این سه هفته من آخر هفته ها اصفهان بودم باتفاق همسفر خوب و کوچولویم مانی. تجربه خوبی بود همسفری با پسر. در حال حاضر هر دو متخصص انواع اتوبوس و صاحب نظر در انتخاب صندلی مناسب گردیده ایم وآماده مشاوره برای دوستان هستیم. خداحافظ من دارم یواش یواش میرم

سلام

2007-09-02T14:05:00.000+03:30

راستش تا هفته پیش خودم هم نمی توانستم لینک های کنار وبلاگ خودم را ببینم و احساس می کردم از محفل دوستانم دور افتاده ام ولی حالا خوشحالم که می توانم دوباره بطور کامل ببینمتان و بخوانمتان! واین دارویی بود که ننوشتنم را تا حدی درمان کرده است. مدتی است که در شرکت کار بسیار زیاد شده و من هم شدیدا گرفتار. آدم ماشینی ای شده ام که در حال حرکت بین کار و استراحت برای انجام کار فردا در تلاش است. هم احتیاج به روغنکاری دارم و هم آچارکشی و هم تعویض قطعه وخیلی چیزهای دیگر

سلام و خداحافظ

2007-08-14T12:13:00.000+03:30

با بهترین آرزوها برای دوستان
این دکان ما (که همین وبلاگ می باشد) مدتی است که درش بسته و کرکره اش تا نیمه پایین است. به استحضار مشتریان محدود و محلی خودمان می رسانم ممکن است تا مدتی از زیر کرکره در دکان را باز کنم و آب و جارو و گردگیری ای بکنم تا اینکه دوباره به شکل کامل دکان را راه بیاندازم

من و یک عالمه حرف ننوشته

2007-05-26T18:09:00.000+03:30

برادر من داره میره استرالیا برای یک دوره بورس تحصیلی که یکی از دانشگاه های استرالیا بهش داده. من هم خیلی خوشحالم و هم خیلی دلم براش تنگ میشه

به همین بهانه و با این مقدمه می خواستم چیزهایی در مورد مهاجرت و دیدم و احساسم نسبت به آن و خودم و خودِ خودم بنویسم که دیدم خیلی طولانی میشه؛ همه اش رو پاک کردم. می خواستم خودم را شرح بدهم دیدم در این نوشته جاش نیست. پس تصمیم گرفتم مثل قبلن ها از احساساتم و بینشم هر از چند گاهی بنویسم تا بخصوص دور و بری هام و بعد هم خودم بهتر خودم را بفهمیم

قصه های من و مانی

2007-05-20T07:57:00.000+03:30

در توالت نشسته ام و مشغول سیر آفاق و انفس و تفکر که ناگهان مانی در و باز می کنه و میگه دوست دارم

***

مانی را به سفارش پزشکش و بخاطر تخفیف آلرژی شدید بردیم اصفهان و گذاشتیمش پیش بابا مامان من. جایش خیلی خالیه. اگر چه تو این دو شب تونستیم سینما بریم و دو تا فیلم هم توی خونه دیدیم و خلاصه الواتی حسابی کردیم؛ اما یادم نمی ره موقع خداحافظی وقتی داشتم بوسش می کردم گفت خیلی دوست دارم

اخراجی ها

2007-05-09T08:44:00.000+03:30

سی دی فیلم اخراج ها رو دیدم. تصنعی بودنش حالم رو به هم زد. صحنه های احساسی تقلیدی از فیلم های جنگی و آدم هایی که به حد یک فرشته یا قدیس خوب هستن و بایستی حتمن به نوعی یا با جبهه در ارتباط باشن یا مومن باشن و برای اطمینان با محاسن. آقای کارگردان؛ شما که از ابتدای انقلاب به برداشت خودتون با این تیپ آدم ها دم خور بودین تا حالا چند تا از این آدم ها دیدین. من هم چند تایی دیدم؛ توی جبهه و در همین جا؛ بعضی هاشون بی ریش بودن بعضی هاشون با ریش، بعضی هاشون مسلمون معتقد و بعضی هاشون مسلمون اسمی و بعضی ها هم نا مسلمون و یا بی دین. در عوض همه مون آدم های ناکس و نون به نرخ روز خور را زیاد دیدیم مگه نه؟
اداهای لاتی و جاهلی هم که داره جا می افته و اون دگم اندیشی بدون منطق که به غیرت تعبیرش می کنین
و حتمن اون موقع که آدم مثبتِ فیلم به جای اخراج و بگیر و ببند، با رفتار خوبش می خواد راه درست را نشون بده شما ها یادتون هست با بگیر و ببند و بزن و هزار کار بدتر از بد راه درست را نشون ملت دادین. غیرت مردانی که باورشان است مردم نمی فهمند و چون آنها بیشتر می فهمند باید دایه باشند و به هر وسیله ایی غایت فکریشان داخل کله پوک ما تزریق شود. شما و هم رزم هایِ ِ داخل جامعه تان سمبل یک حرکت و طرز تفکر هستین. به راحتی قابل قبول نیست علمدار یک حرکت فیلمی بسازه در انتقاد از بینش خودش بدون اینکه با انتقاد یا حذف داخل گروهی یا دولتی مواجه بشه
فروش گیشه شما بخاطر فیلمتون نبوده به خاطر تکه حرف ها و اعمالی بوده که جاهایی از فیلم کار کرده بودین

قصه های من و مانی

2007-05-05T08:09:00.000+03:30

من و مانی تو اتاق خواب رو تخت داریم بازی می کنیم . ندا از توی به مانی میگه بیا یه چیزی بخور، دیه روزه هیچی نخوردی. ببین اینا هم تو تلویزیون داره غذا می خورن

مانی: آره ولی اونا غذاشون مثل ما نیست که با ما فرق داره

من: تو که اینجایی نمی بینی اونا توی تلویزین دارن چی می خورن

مانی: ولی میدونم. دارن ماکارونی پیچ پیچی می خورن

فتوبلاگ بابک به روز شد

2007-05-01T08:35:00.000+03:30

فتو بلاگ بابک به روز شد. آدرس؛ همین بغل

اعتراف

2007-04-28T14:35:00.000+03:30

دیشب یک پشه را با انگشت شست دست چپم کشتم. آنقدر خون مکیده بود که تپل و سیاه شده بود. خون ها هم تازه تازه بودند چون وقتی لهش کردم لکه به جا مانده روی دیواره تخت قرمز قرمز بود. حقش بود

سال خوبی داشته باشید

2007-03-25T12:56:00.001+03:30

سال نو مبارک. دستتان را به گرمی می فشارم و اندکی در آغوش گرمم فشارتان می دهم به نشانه دوستی بی شائبه
تا همین چند وقت پیش؛ ده پانزده سال پیش رو می گویم، فرا رسیدن سال نو معنی دیگری برایم داشت. واقعا فکر می کردم زندگی ام همراه با آمدن بهار از نو شروع میشود یا یک تغییر کلی خواهد کرد. اما از آن موقع ها به بعد رسیدن سال نو فقط یک لحظه است بین تیک وتاک ساعت. زندگی ام انگار از گردی درآمده و دراز شده! خدا به خیر کند آخر این این راه دراز را
به همون خدای مذکور در بالا، در ابتدای این سال جدید آرزوی من آرامش و سلامت همه آدم هاست اما نمی دانم چه ام می شود که پس از اندی دلم می خواهد فلان کس از کار بر کنار شود و بهمانی در راه خانه بیافتد توی جوی آب و پایش بشکند و انگشت نفر سوم لای در بماند و بیماری نفر چهارم بدتر شود و ماشین اون مرتیکه را دزد ببرد و اون زنیکه بد اخلاق اداره پست توی کوچه پس کوچه بلایی سرش بیاید و خبر سکته ناگهانی نفر پنجم و خبر مرگ دیگری و ..... به نظر شما من آدم بد و پلیدی هستم؟ خب اما الان ابتدای سال است و من جز دوستی و محبت چیزی در دلم نیست؛ آینده را بعدا یک کاریش می کنم. سال خوبی داشته باشید

سال خوبی داشته باشید

2007-03-25T12:56:00.000+03:30

فتوبلاگ به روز شد

2007-02-20T14:45:00.000+03:30

فتوبلاگ بابک به روز شد. آدرس؛ همین بغل

پرت و پلاهای عاشقانه

2007-02-05T08:28:00.000+03:30

سلام ؛ من الان در شرکت نشسته ام و دارم می نویسم. رعد و برق است و باران و همان حس عاشقانه. من عاشق هوای بارانی و رعد و برق و برف و بورانم؛ البته اگر در جای امنی باشم. اگر در خیابان، در میان گِل و شُل به دنبال تاکسی نخواهم بدوم. اگر بدانم که بالاخره بعد از یک ساعت که تاکسی به دنبالم میاید، آغوش گرم خانه و خانواده را دارم. راستی یادم رفته بود؛ مانی از صدای رعد و برق می ترسد. از سر و صدای دسته های عزاداری اما وحشت دارد. من بوی باران را استشمام می کنم و تصور می کنم که مانی دستانش را روی گوشهایش گذاشته و با چشمانی گرد؛ شاید دنبال آغوش من بگردد. یک مرتبه دلم برایش تنگ شد. مانی؛ نخوابی تا من بیایم و با هم ماشین بازی کنیم. می دانم مهد کودک امروز از طرف آقا پستچی یک ماشین کوچک به تو هدیه داده است. خودم دیشب برایت از همان اسباب بازی فروشی بالای سیدخندان خریدم. ماشین قشنگی است. سرعتش هم خوب است. صبر کن من بیایم تا با هم روی تخت تو دراز بکشیم و من طبق یک توافق نانوشته برایت سه داستان بخوانم و تو خوابت ببرد. دوستت دارم

It is me

2007-01-28T17:27:00.000+03:30

بازی بازی

2006-12-25T14:13:00.000+03:30

عرضم به حضورتون من فکر می کردم آدم حسابی ها رو به این بازی یلدا دعوت می کنن ولی دیدم نه بابا اینجوری ها هم نیست و من هم ازطرف خانم نیلوفر و خانم میم دعوت شدم به این بازی. این شما و این پنج نکته از هزاران نکته در باره من
نکته اول : از هرگونه قید و بندی که محدودم کنه متنفر و گریزانم
نکته دوم : عاشق طبیعت و دشت و دمن و جنگل و کوه و کمرم، البته کمرهای باریک. عاشق زیبایی و هنر هم هستم
نکته سوم : قدرت ریسک بالایی دارم بطوریکه دوستانم معتقدند من دیوانه ام (البته به روم نمیارند) و اوایل هم دهان ندا از تعجب باز می موند که البته الان عادت کرده
نکته چهارم : آدم خیالاتی هستم و در عالم خیال خودم را قهرمان و پیروز و ... می بینم. در ضمن آرزو های زیادی دارم؛ مثلن یک دوربین نیکون دی هشتاد، یک شغل خوب با درآمد بالا، پول و وقت کافی برای جهانگردی و ایرانگردی و خیلی چیز های دیگه. راستی به این پسردختر های جوون که توی دل هم خوششون هست هم حسودیم میشه که چرا زمان ما اینجوری نبود
نکته پنجم : از دیدن درد و رنج و بیماری بچه ها دلم میگیره و گریه ام میگیره (ولی نه همیشه

خیلی چیزهای دیگه هم در مورد من نمیدونین که وقتی من را از نزدیک شناختین میبینین من چه موجودی ام
طبق رسوم متداول باید نام پنج نفر-وبلاگ رو بریزم رو دایره. من همه لینک های وبلاگم رو پیشنهاد می کنم ولی چون خیلی هاشون قبلن دعوت شدن من اسم میارم: خانم خانم زیتون و خانم نارنج و بر و بچه های با مرام لاتلند و خانم یوتا و خانم هما و ملای عزیز و خانم ساحل افتاده

قصه های من و مانی

2006-12-03T17:08:00.000+03:30

مانی عادت نداره عصر ها بخوابه، اما جمعه ساعت چهارو نیم بعد ازظهر از خستگی خوابش برد و ساعت شش بیدار شد. شب به ندا میگه : مامان چرا امروز همه اش شبِ

بارون میاد جر و جر

2006-11-19T11:55:00.000+03:30

قطرات بارون می چکن روی شیشه ماشین؛ آدم ها و ماشین ها دون دون میشن. چند لحظه بعد خطوط و رنگ ها قاطی میشن. راننده برف پاک کن رو میزنه و باز همه چیز برمیگرده به دنیای واقعی

من خودخواهم؟

2006-11-13T08:57:00.000+03:30

کلن ما آدم ها خودخواهیم. با همین پیش زمینه به خودم و خانواده ام نگاه کنم
در مقطعی صحبت یک نفر از ما بر سر زود آمدن مانی به زندگی دو نفره مان بود و دیگری مخالف بود و غیره
در مقطعی بعد از کوچ به تهران صحبت یک نفر از ما به سختی ها و برگشتن بود و دیگری بر ماندن و غیره
در مقطعی صحبت یک نفر از ما اقدام به کوچی دیگر بود و دیگری مخالف و غیره
در مقطعی صحبت یک نفر از ما آخرین تلاش برای امتحان شانس مان به گشودن راهی دیگر در زندگی مان و مخالفت دیگری و غیره
در مقطعی صحبت یک نفر از ما اقدام به عملی که زندگی آینده مانی را از این رو به آن رو می کند و کمرنگ کردن خودمان است و دیگری مخالف و غیره

در هر کدام از مقاطع بالا، در مرحله اول هر کدام با پافشاری بر نظر خودمان سعی کرده ایم به نوعی عمل کنیم تا طرف مان بفهمد من درست تر می گویم اما با گذشت زمان و صرف فکر و انرژی بیشتر توانسته ایم با هم فکری راهی را به توافق انتخاب کنیم. شاید بهتر می بود و بهتر است از همان اول اندکی فکر و انرژی صرف کنیم

ده تا بیشتره یا صدتا

2006-11-04T13:36:00.000+03:30

مانی : بابک؛ ده تا بیشتره یا صدتا؟

من : صد تا

مانی : پس صد سال زنده باشی

من؛ لبم به خنده باز شد و دلم لبریز از حسی خوب

فتوبلاگ بابک به روز شد

2006-10-29T17:25:00.000+03:30

فتوبلاگ بابک به روز شد. آدرس؛ همین بغل

فتوبلاگ بابک به روز شد

2006-10-23T16:32:00.000+03:30

با تشکر از خانم یوتا که راهنمایی کردند و مرا به راه راست به چپ نویسی هدایت فرمودند

فتوبلاگ بابک به روز شد.آدرس؛ همین بغل

چین

2006-10-21T12:16:00.000+03:30

من را طلبیدند (دستور دادند) و من اجابت نمودم (اطاعت کردم) و یک ماموریت یک هفته ای رفتیم چین. جای همگی به قسمت غیر کاری اش خالی
1 : سه پرواز از ایران به چین برقرار است. هواپیمایی ملی ایران: که کیفیت اش را نمی دانم. هواپیمایی امارات: کیفیت خدمات و شرایط تسهیلات داخل هواپیما عالی، توقف در دبی به مدت دو الی سه ساعت و کل زمان پرواز یازده الی دوازده ساعت. دو بار پرواز در هفته
هواپیمایی چین: کیفیت خدمات و شرایط تسهیلات داخل هواپیما خوب، توقف در شهر اُرومچی به مدت دو الی سه ساعت و کل زمان پرواز یازده الی دوازده ساعت. دو بار پرواز در هفته. اُرومچی مرکز ایالتی مسلمان نشین با قومیت مغولی-ترکی است
پیشنهاد می شود پرواز امارات را انتخاب کنید
2 : ما بیجینگ (پکن) بودیم. در اکثر نقاط شهر شاهد فعالیت عمرانی و ساخت و ساز و مرمت برای المپیک 2008 بودیم
3 : خیابان ها و پیاده رو هایش به کثیفی خیابان های خودمان بود ولی اندکی تمیز تر
4 : رانندگی هایشان مثل ما بود ولی اندکی بهتر و البته از سرعت زیاد و لایی کشیدن و اینها خبری نبود
5 : هوا خیلی تمیزتر از تهران
6 : بنظرم مردم خوب و خونگرم وقانعی آمدند. وضع معیشتی و درآمدی شان در شرایط کاری و منزلت اجتماعی یکسان از ایران پایین تر بود ولی شاد و راضی بودند
7 : نمی دانم همه جا اینطور بود یا نه ولی در شرکتی که با ما کار می کرد چیزی به نام اضافه کاری وجود نداشت و بیچاره ها پابه پای ما تا سه الی چهار ساعت بعد از اتمام کارشان کار می کردند بدون دریافت حقوق اضافه
8 : در توالت هایشان از آب استفاده نمی شود
9 : مهندسین همکار ما چند سفر به ایران داشتند و با شرکت نفت جلسه. از ورود و خروج به شرکت نفت با قید و بند زیاد (پلیسی) و ارتباط محدود و ..و همکاران زن و مرد و مردان ریشوی بد اخم و زنان کناره گیر از مردان و ... بسیار در ذهن شان خاطره ثبت شده بود. ما هم مسئولیت مان را جهت تنویر افکار عمومی به خوبی انجام دادیم. حالا حداقل بیست نفر چینی می دانند که در ایران اقلیت و اکثریتی است با همه طیف فکری آدم. حالا دیگر در روابط شان با ما راحت خواهند بود
10 : فقط رسیدیم به میدان تیان آن من، شهر ممنوعه، مجموعه temple of heaven و دیوار چین سر زدیم ولی متاسفانه نتوانستیم سر صبر ببینیمشان

11 : موارد بالا برداشت من در یک هفته بود. ممکن است خیلی با واقعیت تفاوت کند

بی عنوان

2006-10-08T09:40:00.000+03:30

فضا داخلی؛ درمانگاه قمر بنی هاشم – سیدخندان ، ساعت هفت شب، نور سفید مهتابی، سه پرستار ایستاده اند و از فاصله دومتری سریال بعد از افطار را از تلویزیون سالن انتظار تماشا می کنند. من در حال رفتن به بخش اورژانس
پرستار مرد برمی گردد به طرف من : آقا صبرکن، نرو تو
من : بیمار داخل است؟
پرستار: نخیر دکتر رفتند نماز، الان میایند
من بعد از سه دقیقه انتظار : ببخشید نماز دکتر تمام نشد؟
پرستار: (چشم غره)
من بعد از سه دقیقه دیگر انتظار در حالیکه پرستاران مشغول صحبت در باره سریال هستند : آقا مگه اسم اینجا اورژانس نیست؟ چرا هیچکس سر کارش نیست؟
پرستار: (باز هم چشم غره، سرش را داخل اتاقی می کند و میاید بیرون)
بالاخره جوانکی که دکتر اورژانس می نامندش در حالیکه که قران زیر بغل دارد با دمپایی کِل ِش کِل ِش از اتاق خارج می شود تا گلو درد چرکی من را حساسیت فصلی تشخیص دهند

فضا داخلی؛ چهل دقیقه بعد، نور آشپزخانه، ندا در حال مشاهده ته گلوی من
ندا : بابا این همه چرک داره، یعنی دکتره هیچی ندیده؟
من : (با شرمندگی) خب دکتره دیگه لابد یه چیزهایی تشخیص داده و ....و

فضا داخلی؛ درمانگاه سهند – ابتدای عباس آباد ، ساعت نه و نیم شب، نور سفید مهتابی، سکوت
مسئول پذیرش : بفرمایید
من : برای معاینه می خواستم بروم پیش آقای دکتر
مسئول پذیرش : چند لحظه صبر کنید آقای دکتر نماز هستند
من : (مستاصل از برخورد عصر، در حال برگشت)
مسئول پذیرش : خواهش می کنم بفرمایید بنشینید الان دکتر تشریف میارن
یک دقیقه شده که من خدمت آقای دکتر نشسته ام ، توضیحات ضروری را داده ام و ایشان از من پرسیده اند که چیزی میل کرده ام تا پس از تزریق پنادور ضعف نکنم؟ هنگام رفتن از ایشان تشکر می کنم، بلند می شود تا دم در میاید حالم را دوباره جویا می شود و چند تذکر دوستانه در باب پرهیز از وزش باد به سرم هم می دهد

بارها گفته بودم شخصیت و وجدان و انسانیت آدم ها به نوع دین و ایمانشان و تظاهرشان نیست

بی عنوان

2006-09-24T11:27:00.000+03:30

همکاری داریم حدود ده سالی از من بزرگتر. در سلسله مباحث بین ناهار و بعد از آن؛ گفت ما (همکارم و همسرش) هر هفته سه شنبه شب ها زوجی و بدون بچه ها می رویم کافی شاپ و خلاصه کلن اون شب دوتایی با هم هستیم. البته قبلش هم یک شاخه گل می خرم و می روم خانه و همان شب به سلیقه و در حضور خودش هدیه ای برایش می خرم. چند روزبعد در ادامه همان سلسله مباحث ناهاری گفت شب های جمعه هم با بچه ها می رویم بیرون به گشت و گذار و شام ِ بیرون. و روزی دیگر در همان مباحث بیان کرد که هر سال، سالروزعروسی شان را جشن می گیرند و خانم شان لباس زمان عروسی شان را برتن می کنند و و
خلاصه؛ بقیه همکاران را نمی دانم ولی من احساس کردم همکارمان با توجه به اینکه بیشترین اضافه کاری را دارد و تا هفت شب شرکت است و بعد از آن با دو شرکت دیگر هم همکاری می کند، برخلاف ظاهرش چقدر رمانتیک عمل می کند و من با اینکه سعی می کنم، ولی خیلی از زندگی و لذت با هم بودن دور افتاده ام. چقدر اُمُل بوده ام تا بحال که فقط گل می خریده ام.خلاصه تکانی به خودمان دادیم و با عزمی جزم دوباره پایمان به سینما و تاتر گشوده شد و هر چهارشنبه شب مانی را قال می گذاریم و با هم هستیم
اما همکارمان غیر از مقطع زمانی آن سلسله مباحث، مرتب از همسرش و کلن نسل خانم ها شکایت دارد که نمی فهمند و مستبد هستند و..... نمی دانم کدام روی قضیه ایشان صحیح است ولی برای ما که مفید بود. در هر مقطعی باید قسمتی از زندگی متعلق به خود ِ خود باشد. مهم نیست برای تنها بودن یا با هم بودن، مهم آن است که حس کنی متعلق به خود ِ خودت است

در مورد بلاگ رولینگ مشکل همچنان باقی است. نشانه موس را که روی بعضی از لینک ها می برم، تاریخ به روز شدن آنها را نشان نمی دهد در حالیکه برای بعضی لینک ها تا یک ماه قبل را هم نشان می دهد

فتوبلاگ بابک به روز شد. آدرس؛ همین بغل

دستم به دامن خانوما و آقایون

2006-09-21T15:06:00.000+03:30

جانم براتون بگه مدت ها بود حسرت اون هایی را می خوردم که لیست لینک وبلاگ هاشون با بلاگ رولینگ کار می کنه. بالاخره دیروز خود ِخودم به تنهایی ! کشف کردم چه کنم. ولی حالا دستم به دامن تان ممنون میشم اگه راهنمایی کنین؛ چرا زمان آخرین به روز رسانی بعضی از لینک ها نمایش داده نمیشه. (توجه کرده بودین "دستم به دامن تان" خیلی فمینیستی هست). آقایون به دل نگیرن؛ اگر هم کمک کردن، شاید در این دنیا تشکری ازشون بشود وگرنه اجرش در آن دنیا از انباشته شخصی خودم پرداخت می گردد. و من الله التوفیق

بدون شرح

2006-09-19T09:46:00.000+03:30

خانم کاموری در وبلاگشان سبیل طلا در نوشته روز جمعه 15 سپتامبر، مطلبی دارند در مورد رفتارهای غیرقانونی و غیر انسانی رهبری سازمان مجاهدین خلق که خواندنش لازم و واجب است. از آنجایی که وبلاگ ایشان در ایران فیلتر است؛ قسمتی از نوشته ایشان را اینجا می نویسم ولی سعی کنید حتمن اصل مطلب و لینک های دیگرش را ببینید

چند روز پيش که برای نظاهرات به جلوی تورونتو سان رفته بوديم آقای محمدی را ملاقات کردم که دختر و پسرش از کانادا به و از طريق واشنگتن و اردن به عراق برده شده اند که از کمپ های مجاهدين در عراق ديدن کنند. سميه دختر آقای محمدی که سال 1997 شانزده سال پيشتر نداشته است همراه با گروهی ديگر از نوجوانان که از سوی خانواده هايشان به این کمپ فرستاده شده اند به عراق رفته و تا امروز سازمان مجاهدين به او اجازه خروج نداده است.
رفتار های غير قانونی و غير انسانی رهبری سازمان مجاهدين را مبنی بر حبس اجباری هوادارن از بسياری از ما که از راه دور با هواداران فعلی و سابق این سازمان در ارتباط هستيم پنهان نيست. در می سال 2005 اما برای اولين بار ديدبان حقوق بشر مفصلاً به نقض حقوق بشر در کمپ های مجاهدين پرداخت. تا آنجايی که من می دانم این راپورت به قدری بر رهبری سازمان گران آمده است که تلاش بسيار کرده اند که نويسندگان و سند سازان این نوشته را پيدا کنند و تنبه کنند. رفتار های تروريستی این سازمان هم که بر کسی پنهان نيست و از هرکسی خوششان نيايد، فاتحه اش خوانده است.

فتوبلاگ بابک به روز شد. آدرس؛ همین بغل

بی عنوان

2006-09-17T17:00:00.000+03:30

و بدتر از آن بدترین چیز، گرفتن همان ذره بین لعنتی روی اعمال و رفتار اطرافیان است

فتوبلاگ بابک به روز شد

بی عنوان

2006-09-16T12:06:00.000+03:30

بدترین چیز نقد پی در پی خودم است. دلم می خواهد اندکی از زیر نگاه ذره بین خودم بیرون بیایم و سنگینی نگاه منتقد سختگیر را بر روی خودم حس نکنم

از کتاب های اوریانا فالاچی خاطراتی دارم. یادش به خیر؛ آن ایام را می گویم. فالاچی را هم خدا می آمرزد

فتوبلاگ بابک به روز شد. آدرس؛ همین بغل

نیما یوشیج و یوش

2006-09-12T14:10:00.000+03:30

هفته پیش رفتیم یوش؛ زادگاه نیما یوشیج (علی اسفندیاری). از کرج به طرف چالوس بعد از تونل کندوان و طی مسیر حدود پنج الی شش کیلومتر (نرسیده به سیاه بیشه) ، در سمت راست، جاده فرعی مشاهده خواهید کرد که با تابلو سفیدی به زادگاه نیما یوشیج اشاره می کند. این جاده با آسفالتی بد به طول تقریبی پنجاه و پنج کیلومتر، پس از پشت سر گذاشتن روستاهای نسن، پیل، میناک و نیکنام ده به یوش می رسد. یوش ده کوچکی است بدون نانوایی و با یک بقالی و یک قصابی کوچک که در این دو روز سفر ما همیشه بسته بود و بدون هیچ مهمانخانه و محل اقامتی. آب و هوای کوهستانی دارد که در تابستان، خنک و طبیعتن زمستان بسیار سرد خواهد بود. خانه پدری نیما یوشیج، خانه ای است از دوره قاجارکه در میراث فرهنگی استان مازندران ثبت شده ودر حال بازسازی است اما در حال حاضر وضعیت مناسبی نداردکه از یک حیاط در وسط و مجموعه اتاق هایی در چهار طرف تشکیل شده است. در قسمتی از اتاق های این خانه که محل سکونت نیما بوده است، مجموعه قاب هایی از عکس های نیما یوشیج و دست نوشته هایی درباره او، و همگی پوشیده از خاک قرار گرفته است . سنگ قبر نیما یوشیج وسط حیاط و به فاصله ای از آن سنگ قبر سیروس طاهباز - نویسنده، محقق و گردآورنده آثار نیما- براساس وصیت خودش قرار گرفته بود. در برگشت می توانید راه ِ آمده را برگردید یا همین مسیر را ادامه دهید و پس از طی حدود چهل کیلومتر و گذر از شهرستان بلده و روستاهای ولاشید، تاکر و رزن از جاده هراز سر در آورید. در بلده هم می توانید از قلعه پولاد –باقیمانده از زمان کیکاووس- که در حال ویرانی هست هم دیدن کنید. عکس ها را به مرور در فتوبلاگم خواهم گذاشت

فتوبلاگ بابک به روز شد

فتوبلاگم به روز شد

2006-09-11T11:11:00.000+03:30

فتوبلاگ بابک به روز شد(آدرس همین بغل

چه می خواهم؟

2006-09-04T14:53:00.000+03:30

می گفتم حس می کنم آدم نا آرامی هستم و مرتب به این طرف و آن طرف می زنم. داشتم می گفتم بعضی وقت ها از این همه بدو بدو خسته می شوم

بابا بعد از شنیدن همه اینها گفت: بخاطر این است که نمی دانی از زندگی چه می خواهی!

جمله سنگینی است و الان مدت دو ماه است که این جمله در سرم می چرخد و به آن فکر می کنم

قصه های من و مانی

2006-09-02T09:40:00.000+03:30

من: مانی یکی از اون حیوونات رو بده من هم بازی کنم
مانی: باشه صبر کن ببینم کدوم خوشگل تره ، زشت ِ رو بدم به تو

مانی داره از توی بشقاب من کتلت بر می داره
من : مانی نصفش کن، به من هم بده
مانی : بگذار ببینم ... ، بیا این کوچیکه مال ِ تو

جشنواره تاتر عروسکی از دوازدهم تا هیجدهم شهریور در تالار مولوی ، هنر ، مرکز تولید تاتر کودکان (پارک لاله) و تاتر شهر

فتوبلاگ بابک به روز شد

یک میلیون امضا

2006-08-30T11:44:00.000+03:30

قرار است یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض آمیز (برعلیه زنان) جمع شود. همه مردان و زنان می توانند حمایت کننده این حرکت باشند چه آنها که به نوعی در جامعه ما به این قوانین گیر کرده اند و چه نه مستقیم؛ این کمبود را حس کرده اند. برای کسب اطلاعات کامل، می توانید به سایت تغییر برای برابری مراجعه کنید

زنستان هم در این مورد نوشته است

لطفن مطالب را دقیق مطالعه و از پیش داوری دوری کنید، این حرکتی است کاملن مدنی بایستی به این روش معتقد بود تا به سرانجام برسد

فتوبلاگ بابک به روز شد

کتاب "عکاسی پیشرفته

2006-08-29T11:09:00.000+03:30

احساس نیاز به منابع تئوریک آموزش تکنیک های عکاسی به خرید چند کتاب در یک ماه اخیر انجامید. یکی از آن ها "عکاسی پیشرفته" است؛ نوشته "مایکل لنگفورد" به ترجمه "رضا نبوی" از انتشارات "دانشگاه هنر" به قیمت 4500 تومان. کتاب شامل یازده بخش به همراه واژه نامه است. بخش های کتاب به ترتیب : عکاسی آماتوری و حرفه ای، انتخاب لنزها، لوازم دوربین، فیلم ها-انواع و اطلاعات فنی، چگونگی کارکرد مواد دوربین، کنترل نورپردازی، کنترل درجه، مشکلات موضوع، کنترل ظهور فیلم، چاپ رنگی، گسترش عکاسی
اگرچه هیچ چیز جای استفاده از تجربیات حرفه ای های این هنر را نخواهد گرفت و البته آنچه من دقیقن به دنبالش هستم تاکنون بصورت کتاب می یافت نشود، اما خواندن یا حداقل دیدنش مفید است. می توانید از من قرض بگیرید و نگاهی به آن بیاندازید

هان، همه شُمایان

2006-08-27T18:05:00.000+03:30

یکشنبه هفته پیش برای اولین بار با فردی با گرایش فکری مذهبی ولی بدون کوچکترین تعصبی روبرو شدم. کسی بوده که تا قبل از دانشگاه عضو انجمن اسلامی دبیرستان و راهنمایی بوده و آنچنان با قران دمخور بوده که بعد از حدود پانزده سال هنوز آن را از حفظ است. سه ساعت با هم حرف می زدیم. من از ندانسته هایم از اسلام و بخصوص قرآن می پرسیدم و از ایراداتی که به نظرم میامد صحبت کردم و او بدون هیچ جبهه گیری سعی می کرد پاسخ دهد و هر دو گاهی کم می آوردیم ولی به قصد روشن شدن و بدون غرض ورزی های رایج ادامه دادیم
من افراد مذهبی و غیر مذهبی زیادی دیده ام که متاسفانه بحث با اکثرآنها بی نتیجه و عبث و همراه با مسخره شدن و طرد بعد از آن بوده است. دلیلش هم تعصب و عدم تحمل چیزی غیر از پذیرفته های ذهن آنان است. به نظرم مشکل، غلبه و جایگزینی ایدئولوژی به جای عقل پرسشگر و منطقی است. افراد زیادی هستند (هستیم) که نمی توانند بدون حسی از تهاجم جواب سوال های چرایی من و عده دیگری را در مورد مذهب بدهند. افراد زیادی هستند (هستیم) که آنروزهای نه چندان قدیم ورد مارکس بر زبان؛ با پای برهنه راه می رفتند با ادعای درک روزگار بیچارگان. همه آنها را می بینم ولی نمی دانم چرا آنچه ادعای مطلقشان بوده از یاد برده اند
هان، همه شُمایان؛ به ظاهر تغییر کرده اید و پوست انداخته اید اما هسته تعصب کاملن پا برجاست. شما فراموش کرده اید،اما آنها که طرد شان کرده بودید به دلیل آنچه با عقیده شما نمی خواند و هنوز هم مطرود شمایند ، فراموش نمی کنند
آهای مذهبیونی که نه یک قرن،بلکه فقط چند سال پیش به خاطر اندکی آرایش صورت و استفاده از رژ، یا پوشیدن لباسی با رنگ شاد و نه سیاه و تیره و یا ...، دیگران را به سخره می گرفتید و الان ظاهر تغییر داده اید؛شما همانید که بودید بدون هیچ تغییری. حیف که فقط پوست عوض کرده اید. هنوز هم تاب عقیده های متنوع و پویا را ندارید. واقعن حیف
آهای اهالی ایسم که نه یک قرن،بلکه فقط چند سال پیش به خاطر اندکی آرایش یا پوشیدن لباسی مرتب یا داشتن حداقل ِ یک زندگی آرام، به لباسهای نامرتب و تقلید ادبیات لمپن کوچه بازاری خود فخر می کردید و دیگران را به سخره می گرفتید و الان ظاهر تغییر داده اید؛شما همانید که بودید بدون هیچ تغییری. حیف که فقط پوست عوض کرده اید. هنوز هم تاب عقیده های متنوع و پویا را ندارید. واقعن حیف
می دانم همه شما داعیه کتاب خوانی و اهل مطالعه بودن دارید. داعیه روشنفکری دارید و هزار حرف و اصطلاح خوب و گول زنک ورد زبانتان بوده و هست. هنوز هم به هم می رسید از خوانده هایتان برای هم می گویید. در عجبم این خوانده ها به کجا می رود
می دانم ؛ بله می دانم اما من وصله ناهمگونم

پی نوشت یک : از خیر باز نویسی و یادآوری تجربیات و دیده ها و شنیده ها گذشتم
پی نوشت دو : متن بالا درد دلی است که تقدیم میشود به خودم و خانواده ام

بی عنوان

2006-08-15T16:16:00.000+03:30

امروز از همان صبح معلوم بود روز عجیبی است. از همان زمان که دستگیره در تاکسی را گرفتم و در را باز کردم و نشستم. نمی دانم به چه دلیل ناگهان به این فکر افتادم که من انسانیتم را می خواهم، چیزی که مدت هاست در این منطقه از جهان فراموش شده و تشویق و اجبار به فراموشی هم می شود
و باز هم نمی دانم به چه دلیل حرف های دیشب ندا یادم افتاد که در شلوغ ترین ساعت و نقطه این شهر احساس ناامنی داشته و حتمن که باز هم خواهد داشت و برای اولین بار بر زبان آورد که به خودش فحش داده که چرا در این مملکت و با این مملکت به این روز افتاده است
و باز هم نمی دانم به چه دلیل لفظ آتش بس و صلح در لبنان آنقدر برایم سنگین آمده است؛ پس مردم چه؟ آنهایی که بی گناه کشته شدند، آواره شدند؟ اخبار صبح از رادیو ایران: حزب الله به مردم خسارت دیده لبنان کمک مالی خواهد کرد. نمی دانم به چه دلیل بذل و بخشش پول هایی که از جیب مردم ما برای کارهایی که ما مردم نمی خواهیم؛ سرازیر جیب حزب الله شده برایم گران آمد

به لحظه ای این اتفاق افتاد. مدت هاست به شعور انسان ها توهین می شود ولی گاهی دردش جگر سوز می شود

اصلن امروز، روز مرموزی بود. در شرکت نامه ای به دستم دادند، پست آورده بود؛ کارت دعوت به یک عروسی، دعوت شده بودم برای روز دوم فروردین هزار و سیصد و چهل و شش؛ یعنی سی و نه سال پیش. و جالب اینکه برخلاف همه کارت های عروسی که تا بحال دیده بودم دعوت از طرف دو خانم- مادران عروس و داماد- انجام گرفته بود؛ مادر بزرگان من بودند. کارت عروسی پدر و مادر من بعد از سی و نه سال به دستم رسیده؛ باید عجله کنم ساعت پنج مراسم شروع می شود. خدا کند مدیرمان باور کند من برای عروسی پدر و مادرم مرخصی می خواهم

امروز از همان صبح، از همان دستگیره در تاکسی مرموز شروع شد؛ من در زمان ها و مکان های دیگر و با انسانهای دیگری سر کردم. امروز اما تمام نشده

فتوبلاگ بابک به روز شد

امنیت روانی ما ایرانیان با سابقه تمدنی طولانی

2006-08-09T17:26:00.000+03:30

مصطفي پورمحمدي وزیر کشور با انتقاد از ترويج معماري غربي در كشور گفت: ايران كشوري با سابقه تمدن طولاني است، اما متاسفانه هويت فرهنگي ما در اين معماري‌ها از بين مي‌رود. مثلاً همين سيستم اوپن آشپزخانه‌ها در منازل يا اشراف خانه‌ها بر يكديگر باعث شده امنيت رواني خانواده‌ها گرفته شود، درحالي كه اين نوع معماري چندان هم در اروپا مرسوم نيست و آنها به امنيت رواني بيشتر اهميت مي‌دهند

راست میگه بابا؛ مثلن دیگه به راحتی قبل نمیشه هنگام ظرف شستن یا غذا پختن دست تو دماغ کرد یا یه جاهایی رو خاروند. نمیشه برای مهمون که شربت می بری از سر لیوانشون مزه کنی. عطسه میکنی باید مواظب باشی کسی نبینه آب دهان وغیره توی ظرف غذا میپاشه. دیگه نمیشه با یک قاشق به همه غذاها نوک بزنی؛ اون هم چند بار
خلاصه عزیز دلم انگاری زندگی سخت شده ها

فتو بلاگ بابک به روز شد

ا ِی آقا

2006-08-05T12:47:00.000+03:30

پنج شنبه نتیجه آیلتس ام رو گرفتم. اونی نشد که می خواستم. درنتیجه مبتلا به یاس فلسفی شده بودم تا دیروز عصر که ندا و مانی دست و پای من روگرفتند بردند سرزمین عجایب تا بازی کنم و اندکی دلم باز شود. دو نوع چرخ و فلک سوار شدیم و مانی نگذاشت من بروم بولینگ؛ گفت هر وقت من و مامان باهات نبودیم خودت برو بازی! شام به همبرگرمهمونم کردند و یه تی شرت هم برام خریدن که حسابی سرحال بیام. سی دی مورچه ای به نام زی رو هم خریدیم. شب مانی میگه این که همه اش مورچه اس حیوون دیگه نداره؟ مانی خوابش برد و من نشستم همه اش رو دیدم

تا یه مدتی مثل آدم، خودم را به در و دیوار قفس نخواهم زد

در سه اپیزود

2006-07-31T15:35:00.000+03:30

زن پوشش معمولی داشت؛ سه مرد سیاهپوش با یقه های باز و پشم های سینه فرفر انبوه روی آسفالت خیابان می کشیدندش تا به دور برگردان رسیدند و پیچیدند در مسیر مقابل. زن گریه می کرد و در مقابل داد و فریاد آنان برای اعتراف، هر دفعه به چیزی اعتراف می کرد. من به بلوار وسط خیابان رسیده بودم که مرد هیکل گنده و مو فرفری ای با ساطوربزرگی در دست در حالیکه می گفت باید او را بکشیم، از داخل چمن ها بیرون آمد. ساطور را بالای سرش تکان می داد و من انعکاس نور خورشید را در آن دیدم و به ذهنم خطور کرد که چه ساخت خوبی دارد و حتمن ساخت آمریکا است! ته ساطور کلماتی به زبان عربی نوشته بود که الان یادم نیست

بچه ها دوچرخه ای را وارونه روی زمین گذاشته و با چرخاندن پدال، چرخ هایش به حرکت در آورده بودند. مشتم را باز کردم تا هامستر را نشان بچه ها بدهم؛ از دستم به پایین پرید و به پره های چرخ خورد و پرت شد روی زمین. برای چند لحظه اتفاقی نیافتاد ولی تا خواستم از روی زمین برش دارم ترکید و خونش به اطراف پاشید

به محل کار قبلی سر زدم ؛ دوست پزشکم که با هر دودی حتا هوای تهران سرناسازگاری دارد و هرگونه نوشیدنی سکرآوری حتا شربت اکسپکتورانت را تجویز نمی کند؛ آنجا مشغول به کار شده بود. کنار پنجره دفتر در حضور همه و مکان سربسته سیگار می کشید(از اون هما بی فیلترها). گفتم نمی دونستم سیگار هم می کشی؛ از کِی؟ گفت دیگه زندگی رو سخت نمی گیرم

سه اپیزود بالا رو دیشب خواب دیدم

بی عنوان

2006-07-31T11:56:00.000+03:30

دوستان عزیزممنون میشم اگر کتاب یا منبع آموزش تکنیک های عکاسی سراغ دارید به من معرفی کنید. فتوبلاگ بابک را به روز کردم

پ.ن بعد از یک ساعت: متاسفانه نتونستم عکس هام رو دانلود کنم

نو نیوز گود نیوز

2006-07-23T15:39:00.000+03:30

نصر من الله و فتح النقریب (درست نوشتم؟)
ما برادران و خواهران، جمیعن دیروز صبح به جلوی در مرکز فرهنگی سفارت انگلیس هجوم بردیم. این محل از مراکز مشکوک به خروج دست استعمار است و ما با هوشیاری کامل از نیم ساعت قبل از قرار موعود، در آنجا تجمع کردیم. آنها، آن از خدا بی خبران، بیست دقیقه ای هم ما را معطل کردند ولی ما با ایمان راسخ آنقدر صبر نموده تا دروازه ها گشوده شد و سپس به صف به داخل هجوم بردیم. فرهنگ پشت آن دیوارها به شدت متعفن بود و بوی کراوات و لباس مرتب و بی حجابی همه جا به مشام می رسید. ما با سلاح مداد و مداد پاک کن پشت سنگر صندلی هایمان قرار گرفتیم تا با رمز مقدس "پلیز بیگین" حمله به دشمن را شروع کنیم. چقدر عشق، چقدر ایمان؛ همه مجذوب در ولایت؛ برادری بود از ما که موهایش تا کمرش می رسید و خواهری که مانتو اش را هنگام امتحان درآورده بود ( به چشم خواهر برادری). همه این افراد ِ ذوب شده، هرکدام به دنبال تکه کاغذ پاره ای بودند تا بتوانند از این کشور خارج شده و به قلب استعمار بتازند
آخیش فعلن تا صدور نتیجه خیالم راحت است و می روم به دنبال مبحث شیرین فیلم که دوستی راه و منبعش را نشان داده است. گود لاک

قاتی پاتی

2006-07-18T13:44:00.000+03:30

زن و شوهری به این نتیجه رسیدن که شب جمعه به شب جمعه خیلی دیره و تصمیم بر شب ِ دوشنبه به شب ِ دوشنبه شد. حالا این شده حکایت وبلاگ نویسی من که خیلی دیر به دیر می نویسم. حتمن باید در این مورد تجدید نظری بشود!؟
از حال ما اگر بخواهید ملالی نیست جز نبود ِ چندین ده چیز در زندگی روزمره مان که از نظر برادران بر مسند نشین، باید صرف نظر شود

اینجانب توسط سفارت فخیمهُ برادر و خواهر فراخوانده شدم به امتحان بلاغت کلام به زبان فرنگی که گویا اِسپیکینگ می نامندش برای روز پنجشنبه بعدازظهر، و امتحان نگارش و تشخیص صحبت و درک متن به همان زبان برای شنبه آینده. در همین حین، شرکت مان با گفتمان مرسوم چوب و چماق، مجبور کرده شش روز هفته تا ساعت هفت شب حضور داشته باشیم و مثل آن حیوان بزرگوار کار کنیم که در این موقعیت ،قوزی به بالا قوزهایمان اضافه کرده است . زیاده عرضی نیست و امیدوارم که سه شنبه به سه شنبه خیلی دیر نباشد که والله بضاعت مان همین است

خدایا بچه هیچ گناهی ندارد؛خدایا بچه دیگر تحمل ندارد

2006-07-10T15:12:00.000+03:30

موسسه حمایت از کودکان مبتلا به سرطان (محک)، موسسه ای غیرانتفاعی است که با کمک های مالی ثابت یا از طریق قلک، خدمات پزشکی یا حمایتی به کودکان مبتلا به سرطان ارایه می کند. این نامه ی یکی از بچه هاست بدون هیچ توضیح اضافه ای (نامه با همان انشا اصلی چاپ شده است)

خدایا از تو می خواهم که تمام بیمارها را شفا بدی و از تو می خواهم که مرا شفا بدی. خدایا کسی که تمام انسان ها را درست کرده تویی. تویی که وقتی دلت بخواهد می توانی که بیماری بدهی و آن را هم شفا بدهی. خدایا هیچ انسانی که بیمار دارند را دل شکسته نکن و از تو می خواهم که تمام انسان هایی که بیمار دارند را شفا بدهی. خدایا از تو می خواهم که دل مادر و پدرم را نشکنی و مرا زودتر شفا بدی. خدایا بچه هیچ گناهی ندارند. خدایا همه می دانند که می خواهی مریض کنی آن را امتحان می کنی که بدونی ما برای زندگی کردن آماده هستیم. خدایا بچه دیگر تحمل ندارند. خدایا من هم مثل همه انسان ها بنده ی تو هستم و من از تو و از امام هایت شفای کامل می خواهم

من در اتاق خواب روی تخت دراز کشیده ام و ندا هم در آن اتاق برای مانی داستان می خواند تا بخوابد و مانی با ادا در آوردن و هزار بامبول می خواهد که نخوابد و انگار همه چیز در این لحظات خوب است. من دوباره و سه باره هر دو نامه چاپ شده در خبرنامه داخلی محک را می خوانم. می دانید خیلی سخت است تصور درد و رنجی که دیگران در اطراف ما، مظلومانه، تحمل می کنند و جنگ و جدل درونی برای مقایسه کردن یا نکردن آن با زندگی در این لحظه خوب ِخودمان. خیلی وقت ها این مقایسه باعث شده از لحظات خوب زندگی خودم لذت نبرم و حتا احساس شرم کنم. سخت ِ؛ خیلی سخت

اگر وقت داشتین به سایت محک در کنار این وبلاگ سری بزنین. تلفن 22490544الی 47
صندوق پستی 5445-19395

روز قلم

2006-07-05T10:23:00.000+03:30

امروز در ایران روز قلم نامیده شده، گمان کنم به دلیل احترام به نوشته و نوشتن و در حقیقت آزادی بیان بوده یا همچین چیزی. غیر از اینه؟

من از شعرای قدیم، از مولوی و خیام بیشتر از بقیه خوشم میاد. دفتری از زمان نوجوانی ام به یادگار دارم که در آن تمام رباعیات خیام را به زبان فارسی و ترجمه انگلیسی اش به خط خوش! نوشته ام

بی عنوان

2006-07-04T14:51:00.000+03:30

دیروز عصر با چند تا از همکاران ِ شرکت قبلی برای دیدار یکی از همکاران مقیم کانادا رفتیم کافی شاپ ِ اون پاساژ جدیدهُ میدون تجریش. خوب بود دیدار دوستان بعد از چند ماه؛ اگر چه دو ساعتی مزاحم دختر پسرها شده بودیم و آرامششون رو بهم زده بودیم. نمی دونم چرا همه به ما نگاه می کردن. مگه 9 نفر زن و مرد بالای سی و دو سه سال نمی تونن برن کافی شاپ برای لحظاتی بگو بخند براه بیاندازن. البته همه مون غیر از اون هموطن کانادایی مون، با قیافه های خسته و بند و بساط کار در آن مکان مقدس حضور پیدا کرده بودیم و مسلمن اندکی ناهمگونی با فضای معمول آنجا ایجاد کرده بودیم

قصه های من و مانی 17

2006-07-02T15:49:00.000+03:30

من : مانی فردا نوبت مامان که تو رو ببره مهد کودک
مانی : دو بار تو من رو ببر، دو بار مامان
من : باشه ولی چون من دو بار بردمت، مامان از فردا دو بار میبردت
مانی : خب باشه ولی مامان یه بار ببره، تو هم یه بار
پسر من هم سیاستمداریه ها

آبرویم پیش خودم رفت که فقط یه نفر بهم ایمیل زد و مرجع دسترسی به فیلم معرفی کرد. بگذارین آخر ماه امتحانم رو بدم آنوقت بقول اون که گفته بود یه زنی گرفتم که کیف کنی، من هم کاری می کنم که کیف کنین

فیلم خوب خواستارم

2006-06-28T09:19:00.000+03:30

دوستان دیده و ندیده عزیز
اگر احتمالن شخص یا موسسه ای که امکان فروش یا کرایه فیلم های با ارزش، با کیفیت صدا و تصویر خوب، به زبان انگلیسی و بدون یا با حداقل حذف را می شناسید؛ توسط ایمیل به من خبر دهید. ممنون و سپاسگذار شما خواهم شد. از موسیقی خوب هم بسیار استقبال خواهم کرد

آهای شماهایی که از فیلم های خوبی که دیدین تو وبلاگاتون می نویسین؛ متن بالا رو بخونین و بی زحمت اقدام کنین

خواهش می کنم برای حفظ مشخصات افراد فقط با ایمیل به من اطلاع دهید

Zemzemeh_ha@yahoo.com

صدای کفش تو یعنی زندگی جاری است

2006-06-26T14:16:00.000+03:30

صدای جیک جیک کفش کودک همسایه از پنجره اتاق محل کار به گوشم می رسد و چه لذت بخش

صدای یک زندگی جدید، بوی خوش کودکی و لذت تجربه ای جدید

سنخیتی بین آن صدا و این افکار با این محیط کاری حس نمی کنم. چرا؟

نقاشی های مانی

2006-06-19T12:30:00.000+03:30

فتوبلاگم به روز شد

مانی، نقاش کوچولوی سه سال و نیمه ما است. بالا-آدم دوچرخه سوار
وسط- مینی بوس سرویس بچه ها و بچه ها که از پنجره پیدا هستند-بااندکی کمک از باباش
پایین- مانی و مامان و بابا و عمه مریم و چندتا ماشین

بیست و دوم خرداد، میدان هفت تیر، تجمع مسالمت آمیز برای حقوق زنان

2006-06-10T08:23:00.000+03:30

روز دوشنبه بیست و دوم خرداد تجمع اعتراض آمیزبه قوانین زن ستیز در ایران در میدان هفت تیر، ساعت پنج تا شش برگزار می گردد. سعی کنیم هر کدام به هر روشی که می دانیم همکاری کنیم. برندگان جایزه نوبل هم بیانیه ای درجهت حمایت منتشر کرده اند. اخبار دقیق تر را در امشاسپندان-خانم سیفی دنبال کنید. متن بیانیه هم این است

از زمان تدوين قوانين در انقلاب مشروطه، طي 100 سال گذشته، تلاش زنان ايراني همواره متوجه دستيابي به حقوق برابر و انساني بوده است. اما با وجود تمامي اين تلاش ها، در کليه قوانين از جمله قوانين مدني و جزايي، حقوق اوليه زنان همچنان ناديده گرفته شده و بن بست هاي قانوني بسياري را بر زندگي زنان جامعه ايراني تحميل کرده است
ما زنان در 22 خرداد سال گذشته يک دل و يک صدا اعتراض خود را به کليه قوانيني که حقوق زنان را نقض کرده ابراز داشتيم اما مطالبات بر حق ما همچنان بي پاسخ مانده است. بدين سبب امسال نيز در پيگيري قطعنامه 22 خرداد سال گذشته دوباره گرد هم خواهيم آمد و خواسته هاي مشخص خود را از جمله منع چندهمسري، لغو حق طلاق يکطرفه مرد، حق ولايت و حضانت بر فرزند توسط پدر و مادر به طور مشترک، تصويب حقوق برابر در ازدواج (مانند حق بدون قيد و شرط اشتغال و حق تابعيت مستقل زنان متاهل و...)، تغيير سن کيفري دختران به 18 سال، حق شهادت و ديه برابر، و لغو قانون قراردادهاي موقت كار و ديگر قوانين تبعيض‎آميز اعلام خواهيم کرد
از اين رو از همه شهرونداني که به نقض حقوق زنان در قوانين موجود اعتراض دارند مي خواهيم به گردهم آيي که به اين منظور در روز دوشنبه 22 خرداد ماه 1385 (ساعت 5 الي 6 بعدازظهر در ميدان هفت‎تير) برگزار مي‎شود بپيوندند

جمعي از فعالان جنبش زنان

سيمين بهبهاني-پوران فرخزاد-شيرين عبادي-مهرانگيز كار-فريبا داوودي مهاجر-نوشين احمدي خراساني-پروين اردلان-فيروزه مهاجر-خديجه مقدم-سوسن طهماسبي-نرگس محمدي-ژيلا بني‎يعقوب-فرزانه طاهري-شهلا لاهيجي-سيمين مرعشي-منصوره شجاعي-ناهيد ميرحاج-شهلا انتصاري-شيوا نظرآهاري-هما زرافشان-زهره ارزني-نيره توحيدي-مريم حسين‎زاده-فرشته ساري-مسرت اميرابراهيمي-منصوره اتحاديه-آزاده فرقان-مريم حسين خواه-اكرم دادخواه-ثميلا اميرابراهيمي-لي‎لي فرهادپور-مهناز آذرنيا-بدري ملكوتي-جميله موسوي-بهاره رضايي-ماندانا زنديان-شيدا محمدي-ليلا محمدي-آلاله بهمن-گوهر شميراني-ويدا بيگلري-طلعت تقي نيا-روحي افضل-ناهيد جعفري-هنگامه شهيدي-ستاره سجادي-فرناز سيفي-سحر سجادي-فخري شادفر-احترام شادفر-مهسا شكرلو-پروين ضرابي-نرگس طيبات-هما مداح-دلارام علي-پريسا كاكائي-ناهيد كشاورز-گلناز ملك-مريم ميرزا-نسرين ستوده-سهيلا وحدتي-ترانه اميرتيموري-تارا نجداحمدي-هانا دارابي-مائده طهماسبي-ثريا قزل‎اياق-آزاده اكبري-مستوره برادران نصيري-آزيتا شرف جهان-رزيتا شرف جهان-آزاده بيزار گيتي-سيما سياح-نوشين نجفي-سونيا غفاري-مريم كوثري-مژده دقيقي

تا ناهار بعدی خدانگهدار

2006-05-30T12:44:00.001+03:30

امروز دیگه خودم هم اقرار می کنم هپلی شده ام. یادم نیست سه یا چهار روز پیش حموم بودم. ریشم رو هم سه روزه نزدم. در عوض دیشب موفق شدم قبل از خواب مسواک بزنم. آفرین به من
قبلنا فکر می کردم اگه کمتر از هفت ساعت در روز بخوابم دیگه هیچی، ولی با پنج ساعت هم میشه زندگی کرد

ناهار شرکت در ظرف های یک بار مصرف پشت همین میز کار سرو میشود.از صحبت های بعد از ناهار در اتاق ما؛ نقل قول همکارمان از سخنان یک کارشناس امور اجتماعی در برنامه ای تلویزیونی در پاسخ به خانمی بود که مورد تعرض قرار گرفته بود. بصورت خلاصه کارشناس گفته "دخترم به هر حال هر جامعه ای هنجارهایی دارد که بایستی رعایت شود. افرادی با نوع لباس پوشیدنشان، هرچند ناخودآگاه، پیامهای جنسی منتشر می کنند. جوانی هم که دارای امیال غریزی است ممکن است این پیام ها را به این شکل جواب دهد"!! من کارشناس نیستم ولی
قبول ندارم هرچه الان در جامعه ما جاری است، هنجار نامیده شود. هنجار را چیزی (باور یا برداشتی) می دانم که نه به زور و ضرب حکومت بلکه به صورت آزاد به باور عام درآید. وجود هنجار به نوعی در همه جوامع را قبول دارم ولی دلیل بر قبول یا عدم قبول آن نیست
عده ای هنجار موجود جامعه شان را قبول ندارند و می خواهند تغییرش داده یا سطح آن را بالا ببرند. به عنوان مثال، انتخاب نوع پوشش بخصوص برای خانم ها که بیست و هفت سال به نوعی از دغدغه های اصلی در کشور ما بوده است
نمی توانم بپذیرم آنچه به دلیل قید و بند بی منطق و ... و.... در جامعه ما عقده و غده شده به هنجارهای جامعه ربط داده شود

این شکل بررسی مسایل فقط مختص جوامع پدرسالار (دیکتاتور) است با حضور کارشناسان مخصوصشان

قصه های من و مانی 16

2006-05-28T12:18:00.000+03:30

هفته گذشته به مانی می گفتیم اگه مهد موندگار بشی اون ماشین پایی رو برات می خریم و مانی هم می گفت باشه و آره و از این حرف ها. جمعه رفته بودیم چیتگر برای ناهار، عصر که داشتیم بساطمون رو می ریختیم توی کوله پشتی، ندا گفت زودتر بریم خونه مانی حموم کنه خوشگل و تروتمییز بچه ام فردا بره مهد کودک. مانی با خنده و خیلی عادی گفت: هه کلک زدم بهتون. فردا توی مهد کودک گریه می کنم می گم عمه م (به پرستارش میگه عمه) رو می خوام

تصمیم گرفتم کلک این آیلتس رو تا تیر بکنم اما نمی رسم وقت براش بگذارم و در نتیجه اون داره کلک من رو می کنه. سو آی اَم و ِری بیزی دیز د ِیز

گفته بودم من خیلی خوشحالم؟

2006-05-14T10:46:00.000+03:30

خدایا من فقط این را برای تو می نویسم. حالت چطور است؟ آیا می دانی من چقدر خوشحالم؟ البته که می دانی؛ از خوشحالی است که من سرم را به دیوار می کوبم. چه چیزی غیر از خوشحال بودن بی حد و حصر، مرا وادار می کند حلقوم هموطن عزیزم را در خیابان بجوم و فحش خواهر و مادر محترم بدهم. من با خوشحالی در خیابان حرکت کرده و به هیچ ماشینی راه نمی دهم و هنگام چاپلوسی برای رییس، زیرآب همکارم را به راحتی آب خوردن می زنم. بله من خوشحال هستم و خوشحالی ام را به خانه می برم و با خانواده ام قسمت می کنم، برای همین است که زیر گوش فرزند دلبندم قرمز شده و پای چشم همسر عزیزم کبود و کبودی چشم من ناشی از خوشحالی همسایه بی همه چیز محترممان است. آخ که چقدر خوشحالم. خوشحال تر از ما هم آفریده ای؟

گفته بودم من از آن دسته آدم های ناراضی هستم یا نه؟

2006-05-10T15:21:00.000+03:30

ای خدا از تو چه پنهون، پارسال کارمون شروع شد به کم شدن و من این وبلاگ رو راه انداختم. بعد کارمون کمتر شد و من خوندن زبان انگلیسی رو شروع کردم وکتابهای الکترونیک انگلیسی می خوندم. بعدا کارمون کمترکمتر شد و من آیلتس رو هم شروع کردم. و من کماکان ناراضی بودم از کمبود کار
بعد یک مرتبه منتقل شدم به یک پروژهء عجله ای ( به اصطلاح ت َسک فورس) حالا دیگه نمی رسم آیلتس بخونم و نمی رسم زبان بخونم و نمی رسم وبلاگ دوستان رو سر بزنم و نمی رسم حتا ایمیل چک کنم. و من کماکان ناراضی هستم
ای خدا من این نامه را خطاب به تو می نویسم! گفته بودم من از آن دسته آدم های ناراضی هستم یا نه؟

فتوبلاگم به روز ِها

2006-05-02T15:43:00.000+03:30

فتو بلاگم به روز شد

شما رامین جهانبگلو را که می شناسید

از اینکه کسانی برای من یا ما تصمیم بگیرند و بعد همه عواقبش را من یا ما باید تحمل کنیم اصلن خوشم نمیاد. احساس بدی به من دست میده

با اینکه از فیلترشکن اهدایی خانم نرگس هزار روزنه استفاده می کنم با این حال هنوز دسترسی به کامنت دونی خیلی ها ندارم از جمله خود ِ همان سرکار علیه که می خواستم برایشان چیزی بنویسم

فتوبلاگ

2006-04-24T14:19:00.000+03:30

با سلام به اُمَتی که با مشاهده پاچه و آستین ِکوتاه ِ برادران و خواهرانشان از راه به در می شوند

اینجانب مدتی است به ساختمان دیگر شرکت منتقل شده و نه تنها وبلاگ دیگران بلکه وبلاگ خودم را هم نمی توانم ببینم و تنها به ایمیل یاهو و بلاگر دسترسی دارم. این مساله به شدت از لحاظ روحی روی من اثر گذاشته به شکلی که حتا فتوبلاگم را هم به روز کرده ام

هدیه گرانبها

2006-04-22T14:19:00.000+03:30

مانی از اصفهان اولین سوغاتی دوران زندگیش رو برام آورد. یه دونه لوبیا. ندا گفت مانی لوبیاها رو که دیده گفته می خوام یکیش رو برای بابا ببرم. بعدش انداخته توی کاسه آب که ببینه مثل بعضی از لوبیاها روی آب می ایسته یا میره ته آب. بعد دوباره شسته و گذاشته توی کیف من و تاکید کرده گمش نکنی تا تهران
خلاصه با چند ساعت تاخیر این هدیه گرانبها را گرفتم و الان روی کامپیوتر توی خونه است و دنبال جایی می گردم قایمش کنم که گم نشه. این لوبیای چیتی از گرانبها ترین هدیه هایی ِ که من تا حالا از کسی گرفتم

قصه های من و مانی 15

2006-04-19T10:38:00.000+03:30

مانی از کِرِم مالی شدن خوشش نمیآد. من با انگشت اشارهُ کِرِمی به دنبالش: مانی بیا از این کِرِم های بادومی بهت بمالم
مانی اول فرار می کنه ولی بعد می ایسته و میگه: کَلک نزن، این کِرِم ِ نارگیلیه
بوی نارگیل که هیچ، یه عکس گنده نارگیل هم روی جعبه خودنمایی میکرد و من تا حالا فکر می کردم بادام است

روزانه 5

2006-04-16T12:42:00.000+03:30

سَرَم مَنگِ. همه چیز؛ صداها و تصاویر مبهم به نظر میان.انگار یه پرده من رو از بقیه دنیا جدا کرده
دارم پیاده خیابون ولیعصر رو میام به طرف میرداماد. دو تا پسر از روبروی من رد میشن. دارن با هم حرف میزنن: عجب کُسی بود ناکِس
می رسم سر میرداماد. چراغ داره قرمز میشه.یه ماشین می پیچه جلوی یکی دیگه. می شنوم: احمق ِ بی شعور ِ لاشی

سَرَم مَنگِ. همه چیز؛ صداها و تصاویر مبهم به نظر میان

یه پیکان درب و داغون. "مستقیم" صندلی جلو خالی ِ. حالش رو ندارم کمر بند ببندم. سَرَم مَنگِ و پیکان؛ حرکت، باشتاب. پل رو میایم پایین. با همون سرعت از سرعت گیر میریم بالا ومیایم پایین. دل و روده من هم میاد بالا ولی پایین نمیاد. با رخوت حرکتی به خودم میدم و کمربند رو میکشم، نیم متر بیشتر طولش نیست، بدون قفل وبست

سَرَم مَنگِ. همه چیز؛ صداها و تصاویر مبهم به نظر میان

میدوون محسنی پیاده میشم. سه نفر ردیف، جلوی در ایستاده اند و راه را بسته اند. "بازه آقا؟ ارز هم خرید فروش میکنین؟" –بله. چی میخوای؟ "دِرهَم" -نداریم. صرافی بعدی سه تا پله بالا میره. حتا فکر بالا رفتن از سه تا پله منصرفم میکنه. باشه برای بعد

سَرَم مَنگِ. همه چیز؛ صداها و تصاویر مبهم به نظر میان

خوشبختانه کلاس زبانم پنج پله میره پایین. خانم ص میگه بیشتر باید کار کنیم. منظورش منم که باید بیشتر کار کنم. میام بیرون. هنوز همه چیز؛ صداها و تصاویر مبهم به نظر میان. "سیدخندان" دو نفر عقب اندکی جابجا میشن تا من سوار بشم. "اِکسیوز می" چپ چپ نگاهم میکنن؛ خودم هم می فهمم سوتی بوده. به خودم میگم پیاده روی حالم رو جا میاره. از تاکسی پیاده میشم. کیفم سنگینه. خیلی سنگین

توی سوپر بزرگِ دوبار تا ته میرم و برمیگردم. می دونم صابون مایع میخوام و خمیر دندون اما پیداشون نمیکنم. چرا این کارمند سوپر اینجوری نگاهم میکنه؟ حالش رو ندارم دهنم رو باز کنم بهش بگم چی میخوام

سَرَم مَنگِ. افکارم پشت سر هم دارن رژه میرن. باید آیِلتس رو بیشتر از شش بشم. باید بشینم سی دی آر بنویسم. ماشین رو باید ببرم تعمیرگاه. باز هم وقت نشد نوشته م در باب تقدیم زردیِ کیک زرد به مردم رو توی وبلاگم بنویسم. حالش رو هم ندارم درباره آنچه که نتایج سفر البرادعی و جلسه روز سه شنبه اعضای شورای امنیت برای ما مردم در پی خواهد داشت فکر کنم. راستی باید بشینم یه سِری مدرک برای این کار فورس تَسک آماده کنم. معاون وزیر میخواد بیاد. کامپیوترم هم که هنوز مشکل داره و این بخش آی تی هم که همش دور خودشون می چرخن.چقدر فهمیدن انگلیسی حرف زدن این هندیها سختِ. حالا که من از قبل برای این دو روز مرخصی برنامه ریزی کردم،ز ِرتی منو گذاشتن روی این پروژه

سَرَم مَنگِ. همه چیز داره دور خودش می چرخه

روزانه 4

2006-04-09T09:20:00.000+03:30

خدا خیر این دنیا و آن یکی دنیا و آن دیگری ها دهد به کسی که من را راهنمایی و مشاوره کند و قدم به قدم و مرحله به مرحله دستم بگیرد و پا به پا ببرد برای اخذ مهاجرت استرالیا . توجه: برای معرفی شخص سوم هم، به نسبت خیر دنیوی و اخروی تعلق می گیرد

سردرگمی مدرسه بروها و نروها هم به بقیه سردرگمی هایمان اضافه گردیده و هوای سال جدید تا به حال که خوب بوده و کار شرکتمان کم شده تا جایی که اضافه کاری موقوف اعلام شده و خوش ِخودمان شده و دیگر ملالی نیست جز اینکه این کلاس زبان هم عجب باعث دلگرمی شده و حس خوب ِ حرکت به جلو دست آویزی شده برای غلبه بر افسردگی

اگر آن عروس با لباس ضخیم و بلند و چادر قهوه ای و آن داماد با ریش بلند که جلوی عکاسی پیاده شدند، لخت مادرزاد بودند به یک مقدار جلب توجه مردم را می کردند

هنوز تا اطلاع ثانوی خودِ خودم هستم. از دوستان و آشنایانی که از راه های دور و نزدیک با نامه معمولی و الکترونیکی و پیغام و یادداشت و یا با اتوبوس و تاکسی بذل توجه نمودند بسیار ممنونم. سعی میکنم آن یکی پایم روی بیل نرود وگرنه عکسم را هم خواهم گذاشت

خودِ خودم

2006-04-04T15:29:00.000+03:30

یکی از مزایا و جاذبه های وبلاگ نویسی برای من- بابک نفیسی -زیر ماسک ناشناس "زمزمه های ذهن من"، هم زدن و مخلوط نمودن احساسات، تفکرات و دانسته هایم و نه لزومن بیان آنها و در مرحله بعدی و مهمتر؛ آشکار کردن پاره ای از آنها با سانسوری محدودتر و سعی در کنار گذاشتن تدریجی ترس یا دلهرهُ در معرض دید و قضاوت درست یا غلط و حق یا ناحق دیگران قرار گرفتن بوده و هست. برای من مشکل بوده که قبول کنم برای بیان فکر یا احساسی- که مطمینم برای همه پیش می آید- مورد موءاخذه قرار بگیرم یا باعث رنجش اطرافیانم بشوم. برای من مشکل بوده سعی کنم همیشه برای بقیه یک فرزند خوب یا همسر خوب باشم(چون پدر و مادرو همسرم جزء عزیزترین هایم هستند و همین بیشترین فشار احساسی برای راضی نگه داشتنشان را بر من تحمیل کرده است) درحالیکه فکر و احساسم برای یک بابک یا آدم خوب بودن چیز دیگری می گفته است

با توجه به اینکه کسانی که مرا می شناسند این وبلاگ را می خوانند، اینجا محلی شد برای بیان افکار و احساساتم در مورد آنها و بقیه آدم های زن و مرد دور و برم (مخصوصن می نویسم زن و مرد؛ چون هنوز که هنوز است حتا برای روشنفکر ترین افراد جامعه ما برخلاف همه ی اِهِن وتلپ ها و منم منم ها خط قرمز نامشخص و ناپیدایی بر روابط بی غَل و غش زن و مرد حاکم است.حتا در بیان فکر و احساس) و محیط اطرافم تا جرات کنم اندکی بیشتر خودم باشم و تمرینی باشد برای بقیه تا با بیشتر شناختن من، مرا همانطور که هستم بپذیرند. می خواهم دوستان جدید و ندیده ای که از طریق همین وبلاگ پیدا کرده ام هم بدانند من کیستم.امسال می خواهم ببینم آشکار شدن هویت واقعی ام (هویت که نه؛ اسم واقعی ام) چه تاثیری در نوع بیان وبلاگم خواهد داشت. می خواهم با قبول سختی ها و درگیری های ذهنی ای که برایم ایجاد خواهد شد، بیشتر از قبل به سمت خودم پیش بروم. می خواهم تمرین رهایی و آزادی بکنم

فتوبلاگم به روز شد

2006-03-26T14:27:00.000+03:30

فتوبلاگ بابک به روز شد

سال نو مبارک

2006-03-19T09:41:00.000+03:30

والا از شما چه پنهان از ده روز پیش تا حالا سه تا مطلب نوشته بودم و همه اش را هم پاک کردم. خیلی چیزها هم توش نوشته بودم ولی خب دیگه

الان هم به چند دلیل آمدم خوشحالی ام را ابراز کنم و بروم پی کارم. اول بخاطر آزادی گنجی از زندان و دیدن چهره خندانش که کماکان حاکی از آن است که مطلق گراها را هیچ هم حساب نمی کند. دلایل بعدی خوشحالیم رو خودم هم نمی دونم و شاید بخاطر امیدی است که خبر اول در من ایجاد کرده! امیدوارم برای همه سال خوبی باشه و تجدید قوایی باشه برای ادامه حرکت و دست و پنجه نرم کردن همراه با عقل و درایت بیشتر و صد البته مادیات بیشتر برای پیشبرد زندگی از همه نظر

میروم اصفهان و شاید بتونم از آنجا هم بنویسم و می خواهم سروسامانی به فتوبلاگم هم بدهم. البته بعد از برگشت، چون من از همان ایام طفولیت هیچوقت نتوانستم در تعطیلات عید کاری انجام بدهم

روزانه 3

2006-03-13T11:40:00.000+03:30

من هستم

ولی

اندکی دل خسته ام

اما

می بینی هنوز

سر ِ پا هستم

روز جهانی زن

2006-03-06T09:43:00.000+03:30

یادتان هست که : هشت مارس روز جهانی زن نامیده شده است
اینجا را ببینید
اینجا را ببینید

فراخوانی ای است برای یک گردهمایی در پارک دانشجو (به نقل از وبلاگِ خانم سیفی-امشاسپندان) : "ما جمعی از زنان ایرانی برای اعلام همبستگی با زنانِ جهان و محو هرگونه نابرابری، تبعیض، خشونت و برقراری صلح، عدالت، برابری و آزادی در روز جهانی زن(چهارشنبه 17 اسفند- 8 مارس) از ساعت 16 الی 17 در پارک دانشجو گرد هم می آییم. از علاقه مندان دعوت می کنیم در این گردهمایی حضور یابند. (هم اندیشی زنان) و (هواداران حرکت جهانی زنان در ایران

من بارها و بارها از زیر پا گذاشته شدن حقوق اولیه شهروندی و انسانی ام در انواع و اقسام ادارات، سازمان ها، در جریان تحقیقات استخدامی-کاری، در زندگی خصوصی ام، در حین تفریح، هنگام خرید و.... برآشفته ام و ناراحت و عصبی شده ام، در خود فرو رفته ام و گوشه نشین شده ام، بلند شده و ایستادگی کرده ام و و و
من در ایران زندگی می کنم و همه ما و البته خانم ها بیشتر ؛ از تبعیض و محدودیت ها و نادیده گرفتن ها و...ای که بر خانم ها روا می شود خبر داریم و لمسش کرده ایم
من مخالف زیر پا گذاشتن حداقل حقوقِ اولیه انسان ها هستم

در شرکت قبلی ام، در بخش ابزار دقیق بیست و هشت نفر بودیم که شش نفرشان خانم بودند. هشت مارس سه سال پیش برای هر شش همکار خانم ام ایمیل زدم و روز جهانی زن را یادآوری و تبریک گفتم. چه فکر می کنید؟ یک نفرشان فکر کرده بود با روز تولد فرح اشتباه گرفته ام! غیر از یک نفر، بقیه هم به روی خودشان نیاوردند
وقتی در جواب اطرافیان، در انواع روزهای زن "اسلامیِ بعد از انقلاب" و "طاغوتیِ قبل از انقلاب" ؛می گویی از نظر من روز جهانی زن، اسفند ماه (هشت مارس) است؛ چه لب و لوچه هایی که کج و معوج نمی کنند برایت

برای تمام خانم هایی که بطور مستقیم و با حضور در چنین حرکت ها (مثل چهارشنبه پیش در ورزشگاه آزادی) و گردهمایی ها؛ یا غیر مستقیم با تلاش در عرصه کار و حضور در جامعه و بپر بپر و ورجه وورجه؛ برای گرفتن حق مسلم شان به عنوان فردی از جامعه، نیرو می گذارند احترام زیادی قائلم و می گویم "مخلصم" و البته سعی می کنم مثل خیلی ها پز روشنفکری نباشد و در عمل هم همچنین

فتوبلاگ

2006-03-04T16:08:00.000+03:30

به فتوبلاگ به روز شده اینجانب هم سری بزنید

خاطرات کودکی

2006-03-01T14:40:00.000+03:30

ما تا شش سالگی ِ من در خانه مادر بزرگم (مادر پدرم) که بهش خانوم می گفتیم زندگی می کردیم. خانه ای بزرگ با یک اتاق بزرگ (مخصوص مهمانی ها) و چهار اتاقِ دو به دو قرینه در دو طرف آن. دو تا از این اتاق ها مال ما (محل زندگی خانواده ما) و دو اتاق دیگر محل زندگی مادر بزرگ. من همان بابک کوچولو هِ هستم که در عکس های سیاه و سفید به جا مانده از آن موقع ها، جلوی یکی از این اتاق ها نشسته ام و کتاب حیواناتم را رو به دوربین گرفته ام. پسر یادش می آید پشت اتاق هایشان یک حیاط خلوت بود و یک توالت با کاسه توالت نوع قدیمی – بزرگ و عمیق- که نه تنها برای پسر که برای مامانش هم بسیار سخت بود روی آن بنشیند. پسر بچه باید از راهرویی که به نظرش پر رمز و راز و تاریک بود عبور می کرد تا به این حیاط خلوت برسد. راهرویی که اگر شب ها از آن عبور می کردی حتمن گربه ای در تاریکی از جلوی پایت فرار می کرد و تو اگر پسر بچه بودی، شب ها در باغچه جیش می کردی و می دویدی توی اتاق.حیاط خلوت مربع شکل و پلکانی به سمت پشت بام بزرگ و کاهگل اندود؛و دو در، یکی به یکی از اتاق ها و دیگری به انباری ای که از آن تنها یک احساس مبهم خوب و شیشه ای پر از الکل با چیزی درون آن (مار یا جنین) به یاد پسرک می آید. حوض گرد وسط خانه با فواره ای در وسط آن که یک روز تابستان هنگام پریدن در حوض سر پسر به آن خورد و دردش هنوز که هنوز است یادش است. درختان کاج بلند آخر حیاط؛ روبروی اتاقها با کلاغها و قارقارشان و صدای هوو هووی باد لابه لای شاخه های آنها که شبها مو بر تن پسرک راست می نمود. تابستان که بابا و بیشتر مامان روی آجرهای حیاط آب می پاشیدند و بوی مست کننده خاک نم زده و پهن کردن فرش در ایوان و خوشی و خرمی و بی غمی. شب های تابستان و خوابیدن در پشه بند وسط حیاط و مامان که از بیرون آب می پاشید تا خنک شوند. روزهای زمستان که بابا مامان می رفتند سر کار و پسر می ماند پیش خانوم و قصه هر روزه خاله سوسکه ای که می رفت همِدون تا شو کنه بر رمِضون و بالاخره زن آقا موشه میشه و.... زمستونا و کرسی خانوم و کرخی لم دادن زیر آن و بخاری نفتی دیواری که وقتی زیادش می کردند، گر و گر صدا می داد. اسب بازی و تفنگ بازی دور کرسی و سوار پشتی ها شدن. برف زمستونا که پسرک با بیلچه اش راه می افتاد به دنبال باباش که با پارو راهی تا خروجی خانه و دستشویی و آشپزخانه باز کنند. روزهای زمستون که مامان گولشون می زد و یه مرتبه می گفت چه برفی و همه بر میگشتند آسمون صاف رو تماشا می کردند و می خندیدند. اون روزی که بابا می خواست بره سر کار و پرسید چی می خواهی و پسر بدون اینکه انتظار داشته باشه ،الکی گفته بود تفنگ؛ و ظهر همون روز تفنگ دار شده بود

من تنها نوه خانوم هستم که اینقدر طولانی باهاش بودم و خاطرات کودکی ام با یادش آمیخته است

چند شب پیش خواب خانوم را دیدم. نه مثل اون موقعی که کمرش خم شده بود. نه مثل اون موقعی که مدت ها در بستر بیماری بدون حرکت افتاده بود. مثل اون روزهای دور، سرحال بود ولی پاهاش یه خرده می لنگید

نوروز در گوگل

2006-02-22T10:45:00.000+03:30

یک نگاه

خواب

2006-02-22T08:11:00.000+03:30

با زبان انگلیسی بسیار روان با رییسم بحث و جدل می کردم و خودم هم متعجب که چقدر زبانم خوب راه افتاده است. کم کم کار به فحش و بد و بیراه رسید و در اینجا هم من کم نیاوردم تا جایی که به خودم می گویم اگر در خواب اینقدر خوب حرف میزنم، حتمن در بیداری هم می توانم

مانی کوچک است؛ در کالسکه نشسته و با چشمان درشت اش به مردم نگاه می کند. خانم همراهِ ما، دوست من است. من کالسکه مانی را در طبقه همکف فروشگاهی بزرگ، به سمت قسمت لوازم آرایشی هدایت می کنم. دوست من موهای سیاهِ سیاه و صورت سبزه دارد، شبیه دختران اسپانیایی است که در تلویزیون می بینیم و خیلی هم مهربان است. ندا نمی داند ما با هم بیرون آمده ایم. از دوستم خواهش می کنم به سلیقه خودش عطری با بوی خنک برای ندا بپسندد. پول عطر را که می دهم به پشت سرم نگاه می کنم تا از او تشکر کنم؛ در شلوغی جمعیت گم شده است

قصه های من و مانی 14

2006-02-20T14:27:00.000+03:30

پنج شنبه، جمعه تصمیم گرفته بودیم در خانه انگلیسی حرف بزنیم و همه اش برنامه های به زبان انگلیسی ببینیم. مانی از این بازی ما و کلمات عجیب غریبی که از دهان ما می شنید خوشش آمده بود و تا جمعه که او هم را افتاده بود؛ پرسید: توت فرنگی به انگلیسی میشه چی؟
ندا: اِستِرابری. خب حالا اگه گفتی قلم به انگلیسی چی میشه؟ میشه پِن،چی؟ پن
مانی: دیکشنری چی میشه؟
ندا: دیکشنری
مانی باورش نمیشد انگلیسی و فارسی کلمه ای یکی باشه و خلاصه تا عصر هی می پرسید و ما می گفتیم؛ دیکشنری

راستی اون شِبهِ معجزه به همان برق آسایی که بر سرم نازل شده بود، از سرم زائل شد و زندگی ما به روال عادی برگشت. ولی انصافن خیلی حیف شد

راست راستی فتوبلاگم هم به روز شده